ณ สวนสาธารณะ



เสียงน้ำใสไหลออกมาจากปากก๊อกน้ำ ฝ่ามือของนักดนตรีรองแอ่งน้ำนั้นไว้และสาดที่ใบหน้าของตัวเอง ทำซ้ำอีกประมาณสองสามครั้ง ก่อนจะเสยเส้นผมที่ปรกใบหน้าตัวเองเกือบครึ่งหนึ่งเอาไว้โดยเช็ดน้ำใสที่ตกค้างใบหน้าของตัวเองเพียงหยาบ ๆ พอให้ความเย็นยังคงหลงเหลือที่พื้นผิวใบหน้าบนร่างกายไว้



“สิ่งนี้เรียกว่าท่าทางน่าดึงดูดหรือเปล่านะครับ?”

“หือ? นายหมายถึงอะไรน่ะ”

“หมายถึงกริยาเมื่อสักครู่ของคุณ เรียกว่ามีเสน่ห์ได้สินะครับ”

“ถ้านายเลือกที่จะเรียกว่าแบบนั้น ก็มองว่าใช่ได้ละมั้ง”



เสียงทุ้มกระฉับกระเฉงตอบกลับอย่างจริงจังทั้งรอยยิ้ม เรออนเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองระดับหนึ่ง การตอบเชิงเห็นด้วยจะเป็นการให้คำตอบที่ตายตัวเกินไป สิ่งที่เขาเรียนรู้ในการคบหาทำความรู้จักกับแฟนหนุ่มของเขาในแต่ละวัน คือการมอบคำตอบที่ไม่ชี้ขาด แต่เป็นถ้อยคำที่สามารถให้อีกฝั่งขบคิดถึงสิ่งที่ตนเอง ‘รู้สึก’ ได้ ต่อให้เป็นเรื่องที่ดูไร้สาระหรือน่าเขินอายให้สายตาคนนอกแค่ไหนก็ตาม



“ถึงฉันจะเกลียดหน้าหนาวก็เหอะ แต่พออยู่ด้านนอกแปปเดียวก็เหงื่อซ่กขนาดนี้ก็ไม่เอาเหมือนกัน”

“มนุษย์ถึงต้องการสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมในการใช้ชีวิตสินะครับ”

“ว่าไป เวลานายเหงื่อออกแล้วไม่รู้สึกเหนอะหนะน่ารำคาญบ้างเรอะ?”

“หากร่างกายเกิดปฏิกิริยา ‘เหนอะหนะ’ ขึ้นมา แล้วผมอยากจะชำระล้างมันออกไป อาจจะเรียกว่ารำคาญก็ได้ครับ”

“ฮะ ๆ ใช่มั้ยล่ะ! งั้นนายเองก็มาล้างหน้าล้างตาด้วยสิ”

“แบบที่คุณมิโซโนะทำหรือครับ?”

“ใช่ ๆ …..อย่าบอกนะว่านายไม่เคยสาดน้ำใส่หน้าตัวเองแบบตะกี้น่ะ?”

“ถ้าเป็นตอนล้างเครื่องสำอางเพื่อจุดประสงค์ในการขจัดสารเคมี ก็เคยครับ”

“ไม่เหมือนกันสักนิด! มาสิคุรามะ ลองเลย ๆ”

“? จะลองดูครับ”



ทาดาโอมิเดินเข้าไปที่แท่นก๊อกน้ำเดียวกับที่เรออนเคยยืนอยู่เมื่อสักครู่ แล้วเปิดน้ำจากก๊อกให้ไหลในความแรงในระดับที่ใกล้เคียงกับที่เรออนทำ ก่อนจะใช้ฝ่ามือใหญ่รอง และสาดเข้าที่ใบหน้า โดยปิดเปลือกตาและกลั้นลมหายใจเพื่อป้องกันให้สิ่งแปลกปลอมเข้ามาภายในร่างกาย



“สดชื่นใช่มั้ย?”



เรออนทักหลังจากอีกฝ่ายค่อย ๆ เงยใบหน้าตัวเองขึ้นมา สะบัดน้ำที่ไร้ความจำเป็นออกด้วยหลังมือที่แห้ง ปล่อยให้น้ำเย็นที่เปรอะผมหน้าเล็กน้อยหยดไหลลงมา และขยับริมฝีปากพูด ราวกับวิเคราะห์สิ่งใหม่ที่ตนเองได้รับและไม่เคยรู้จักมาก่อน



“หากตอบคำถามคุณ ผมคงจะไม่ค่อยเข้าใจความ ‘สดชื่น’ เท่าไหร่ แต่เรียกว่าสบายตัวมากกว่าก่อนหน้านี้ครับ นั่นสินะ… พอเป็นตอนเล่นไลฟ์ หรือเล่นกีฬา ต่อให้เป็นในร่มก็ยังเหงื่อออกได้ง่าย ปัจจัยทั้งหลาย อุณหภูมิ ความชื้น แสงแดด แสงจันทร์ ผู้คน อารมณ์ที่ทะลัก ความหนาแน่น คับแคบ ในขณะที่โอบรับความรู้สึกจากผู้คนโดยรอบ แต่เหงื่อที่ไหลออกก็ทำให้ร่างกายเกิดความไม่สบายตัวขึ้นมา…

...ในบริบทเหล่านั้น ผมทำได้เพียงใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตามร่างกายหรือดื่มเครื่องดื่มเกลือแร่เพื่อเติมน้ำที่สูญเสียไป การสาดน้ำเย็นที่เป็นเพียงปล่อยให้น้ำกระทบพื้นผิว คงจะเรียกว่าเป็นการกระทำที่ก่อประโยชน์ต่อร่างกายได้ไม่ยั่งยืนนัก…

…จะว่าไปแล้ว ผมก็มองเด็กคนอื่น ๆ ทำสิ่งเดียวกันเช่นนี้ในงานกีฬาสี ผมในสมัยก่อนก็ไม่ได้คิดถึงความจำเป็นของมัน การกระทำและจุดประสงค์ที่ดูครึ่ง ๆ กลาง ๆ ว่าจะเป็นการละเล่นสาดน้ำเพื่อความสนุกก็ไม่ใช่ จะรับน้ำเพื่อช่วยให้ร่างกายคลายความร้อนก็ไม่ใช่เลยเหมือนกัน…”



เรออนปล่อยให้ทาดาโอมิได้พูดสารธยายเกี่ยวกับประสบการณ์ที่ได้รับ เขาไม่รู้ว่าตัวเองทำสีหน้าอะไรออกไปหรือเปล่า ทำให้ทาดาโอมิหยุดจังหวะการพูดลง



“แต่ว่า จากที่ลองทำเมื่อสักครู่ ผมก็อาจจะพอเข้าใจขึ้นมาบ้างก็ได้ครับ”

“เอ๊ะ? เข้าใจว่าไงเหรอ?”



หนุ่มร่างใหญ่หันตัวมามองที่เรออนแนบนิ่ง ก่อนจะใช้มือทัดปอยผมสีขี้เถ้าอ่อนที่มีหยดน้ำเย็นปะปน และแสดงรอยยิ้มราวกับตนต้องการจะบอกให้เห็นชัดทั้งการกระทำและคำพูด



“คุณเองก็มองกิริยาที่ผมทำไปว่าน่าดึงดูดและมีสเน่ห์ ใช่มั้ยล่ะครับ?”

“~~!!”



เรออนที่เห็นเจตนาผ่านคำพูดและการกระทำของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน ยิ่งทำให้พลั้งพูดไม่เป็นศัพท์ขึ้นมาโดยไม่จำเป็น ในยามอากาศอบอ้าวเช่นนี้ ยิ่งถูกทำให้อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นบ่อย ๆ ก็ลำบากกันพอดี



“...ใช่แหละ ฮ่ะ ๆ นี่นายรู้จักการใช้คำพูดได้เหมาะสมขึ้นดีนะเนี่ย”

“? ผมแค่ปรับใช้ตามประสบการณ์ที่ได้รับมาก็เท่านั้นเองครับ”

“ก็… คือนี่ ฉันก็รู้ตัวหรอกว่าตัวเองมองนายตาไม่พักเลย แต่มันชัดระดับไหนกันเนี่ย? คงไม่น่าขนลุกใช่มะ?”

“จะเรียกว่ายังไงดีล่ะครับ เพราะคุณส่งสายแบบที่ไม่มีคนอื่นทำให้กับผม ผมเลยไม่แน่ใจว่าจะเปรียบเทียบจากอะไรดีน่ะครับ”

“น-นั่นสินะ!!”

“หรือให้ผมทำแบบเมื่อสักครู่นี้อีกรอบดีครับ? อะ แต่ต่อให้ทำอีกครั้ง การตอบสนองจากตัวคุณที่รู้สึกตัวแล้วคงจะทำให้การแสดงออกทางร่างกายไม่เหมือนเดิม…”

“ไม่เป็นไร ๆ ฉันก็คงจะส่งสายตาให้นายแบบนั้นในอีกหลายโอกาสแหละ!”

“นั่นสินะครับ แล้วผมจะพยายามหาถ้อยคำมาเปรียบเทียบดูนะครับว่าผมรู้สึกยังไงกับสายตาของคุณกันแน่”



เรออนยินดีสนับสนุนให้ทาดาโอมิจำกัดความรู้สึกที่ตนเองมีออกมาเป็นถ้อยคำที่จับต้องได้ ไม่ว่าเรื่องใด ๆ ในขอบเขตที่เขารับได้ …และต่อให้เป็นเรื่องที่ตัวเองมองว่าชวนน่าอายแค่ไหนเขาก็รับได้เช่นกัน



“มัวแต่แวะคุยอะไรอีกแล้ว…! โทษที รีบเดินเข้าห้างกันคุรามะ”

“ครับ”



เรออนจับมือของทาดาโอมิแล้วเดินออกจากสถานที่ที่ซึ่งร่มเงาไม้ก็ไม่อาจชนะความร้อนอบอ้าวแห่งนี้ ฝ่ามือที่เคยชุ่มน้ำสดชื่น กลายเป็นของเหลวผสมปนเปกับเหงื่อที่แนบชิดเข้ามาจากอุณหภูมิที่ต่างกัน ความเหนอะหนะที่ไม่มากแต่ยังมีอยู่เหล่านั้นคงสร้างความรู้สึกไม่สบายตัวอย่างแน่นอน แต่กระนั้น อย่างน้อยในตอนนี้ ทั้งสองคนก็ไม่ได้มีความคิดหรือความรู้สึกที่จะผละฝ่ามือนั้นออกจากกันแต่อย่างใด





(จบ)