論外 = out of the question
ซีรีส์ (?) คุยเรื่อยเปื่อย ไม่เน้นสาระ

ณ คาเฟ่แห่งหนึ่ง

”คนเยอะแฮะ…“
”มนุษย์ทั่วไปก็ดูจะคิดแบบคุณมิโซโนะเยอะนะครับ“
”ช่วงนี้อากาศเย็นขึ้นเยอะด้วย คนมันก็อยากหลบในอาคารกัน ช่วยไม่ได้ละนะ … อ๊ะ“
”ที่นั่งตรงนั้นมีคนลุกพอดีนะครับ“
”อา ถึงโต๊ะจะแคบไปหน่อย ก็ดีกว่าไม่มีที่ละนะ”

เมื่อทั้งสองเดินไปถึงโต๊ะที่นั่ง

“… ที่นั่งโซฟากับโต๊ะเล็ก ๆ … นี่มันโต๊ะนั่งคนเดียวนี่”
“แต่ว่าถ้าเป็นที่นั่งโซฟา เท่ากับว่าเราใช้โต๊ะร่วมกันแล้วนั่งข้างกันได้นะครับ”
“น-น-นั่งข้างกัน…!”

คุรามะนั่งลงแล้วเว้นที่ด้านข้างให้ มองกลับมาด้วยแววตาประกายเฉกเช่นเดิม

”นี่ไงครับ“
”อา ก็มากพอที่ฉันนั่งได้จริง ๆ นั่นละ…”

มิโซโนะนั่งลง แล้ววางเคสกีตาร์ไว้ด้านนอกของโซฟา เนื่องจากเดิมทีที่ตรงนี้เป็นที่นั่งสำหรับคนเดียว การจะดื่มน้ำที่วางบนโต๊ะทรงกลมคับแคบนั้นได้ มีแต่ตัวเองกับอีกฝั่งต้องนั่งเบียดกันเท่านั้น จึงเป็นสาเหตุที่มิโซโนะเลิ่กลั่กเช่นเมื่อครู่

“งั้นสั่งเครื่องดื่มผ่านมือถือฉันนะ นายสนใจอะไรล่ะ?”
“ขอผมดูด้วยนะครับ”

คุรามะขยับตัวเข้าใกล้และมองดูเมนูที่ฉายบนจอสมาร์ทโฟนของมิโซโนะ กลิ่นหอมเฉพาะตัวของคุรามะลอยเข้ามาให้เขารับรู้ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

“อืม…“
”……“
”ผมขอลองเอาเมนูเฉพาะเทศกาลอันนี้แล้วกันครับ“
”โอเค“

มิโซโนะเลือกรายการเครื่องดื่ม แล้วกดสั่ง เสียงสัญญาณดังขึ้นบริเวณเคาท์เตอร์ทำเครื่องดื่ม พร้อมพนักงานชงกาแฟที่พูดพร้อมเพรียงกันว่า ขอบคุณสำหรับโมบายออเดอร์

“……”
”คุณมิโซโนะ เขินเหรอครับ?“
”อุ…!“
”คุณเขินเพราะว่าผมเข้าใกล้ตัวคุณ หรือเพราะว่าสายตาของผู้คนที่มองมายังพวกเราครับ?“

คำถามหมัดตรงแสนสุภาพของคุรามะทำให้มิโซโนะได้สติ เขามีหน้าที่ตอบคำถามต่าง ๆ ให้แก่ชายหนุ่มอายุน้อยกว่าเขาปีหนึ่งตรงหน้านี้

“อืม… จุดที่ ’เขิน‘ จริง ๆ ก็เป็นตอนที่นายเข้ามาใกล้ฉันละนะ…”
“ทำไมล่ะครับ?”
“เพราะ… มันทำให้ฉันตระหนักถึงความสัมพันธ์ของฉันและนาย แล้วยัง เอ่อ… ได้กลิ่นเฉพาะตัวของนายชัดดีด้วย… เลยคิดว่า ’ไม่น่ามีใครสัมผัสกลิ่นของนาย จดจำจนติดในความทรงจำเหมือนฉันแน่ ๆ’ เท่านี้ก็เริ่มเขินขึ้นมาน่ะ… นี่นายเข้ามาใกล้ฉันกว่าเดิมอีกรึเปล่าเนี่ย คุรามะ”

มิโซโนะอธิบายทั้งมองอีกฝ่ายด้วยหางตาด้วยใบหน้าแต้มสีแดงระเรื่อ อีกฝ่ายที่ฟังคำตอบด้วยสีหน้าเฉยเมยนั้นขยับตัวไปใกล้และครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนพูดออกมา

”ที่ผ่านมาผมไม่เคยใกล้ชิดกับมนุษย์คนไหนมาก่อน หรือพอมีโอกาสก็ไม่ได้สัมผัสใครนานขนาดนี้ ช่วงเวลาที่มีโอกาสอย่างเช่นตอนนี้ ผมเลยอาจจะอยากสัมผัสตัวคุณมิโซโนะมากกว่าเดิมก็ได้ครับ“

น่ารัก…! มิโซโนะได้ยินคำพูดจากน้ำเสียงเรียบแสนสุภาพก็คิดในใจเช่นนั้นไปพร้อมกับตกใจระคนเขิน ก่อนที่พนักงานของร้านกาแฟมาเสิร์ฟเครื่องดื่มที่สั่งไว้ ทำให้บทสนทนาขาดตอนเล็กน้อย หนุ่มมหาลัยทั้งสองกล่าวขอบคุณพนักงานทั้งในสภาพที่คุรามะยังตัวแนบชิดมิโซโนะอยู่ ก่อนจะเริ่มพูดคุยอีกครั้ง

“แม้แต่ตอนที่พนักงานมาเสิร์ฟเครื่องดื่ม คุณมิโซโนะก็ไม่ได้มีท่าทีผละตัวผมออกเลยนะครับ“
”อะไรทำให้นายคิดว่าฉันจะทำล่ะ?“

มิโซโนะพูดแล้วยกเครื่องดื่มขึ้นมา

“เพราะคุณอาการเคอะเขินเมื่อผมสัมผัสตัวคุณ อาการ ‘เคอะเขิน‘ เป็นสิ่งหนึ่งที่คุณมักจะบอกว่าทำให้เสียภาพลักษณ์ของตัวคุณเอง ผมเลยคิดว่าคุณคงจะมีปฏิกิริยาต่อต้านเมื่อมีคนอื่นมาเห็นตัวคุณในลักษณะเช่นนี้น่ะครับ“
”อา… หมายถึงที่ฉันเคยบ่นกับนายบ่อย ๆ เรื่องที่คนใกล้ตัวชอบแซวฉัน พอเขินก็ยิ่งโดนย้ำ อารมณ์ ยิ่งเขินก็ยิ่งโดนแซว อะไรงั้นสินะ“

มิโซโนะเป็นชายหนุ่มที่จริงจัง ในขณะเดียวกัน เมื่อตัวเขาอยู่ในแชร์เฮาส์เดียวกันกับวงดนตรีเดียวกันแล้ว หากยกเว้นเจ้าคนที่เป็นดวงอาทิตย์ศูนย์กลางของวง แม้ไม่อยากยอมรับ แต่ลึก ๆ มิโซโนะก็รับรู้ว่าเขาอยู่ในสถานะเสมือนน้องเล็กของวงที่เป็นที่น่าเอ็นดู

”ถ้าเรื่องนั้น ฉันยอมไม่ได้นี่ เจ้าพวกนั้นก็รู้จักจี้จุดที่ทำให้ฉันเสียศูนย์ได้ซะด้วย… แต่ก็ นั่นละ มันคือภาพลักษณ์ของ ’ฉัน‘ ที่ต้องการรักษาไว้ ไม่ใช่ภาพลักษณ์ของ ’พวกเรา‘ ตอนนี้สักหน่อย”
“ภาพลักษณ์ของพวกเรา เหรอครับ?”
“อาา ก็……”

มิโซโนะหันมองใบหน้าของคุรามะตรงๆ ให้ใบหน้าของตัวเองสะท้อนนัยน์ตาทั้งสองของอีกฝ่าย

“ถึงฉันจะเขินตัวนาย แต่ฉันไม่เขินที่คนอื่นมองภาพของพวกเราน่ะ หรือก็คือ…”
“…?“
”ฉันยินดีที่จะให้คนอื่นเห็นภาพลักษณ์ของพวกเราที่เป็น ’แฟน‘ กันน่ะสิ…!“
”อ๋อ“

คุรามะส่งเสียงอุทานแสนราบเรียบแสดงการตระหนักรับรู้ สวนทางกับมิโซโนะที่พูดเสร็จแล้วแสงดสีหน้ายุ่งยากปนเขินอีกครั้ง การปลดปล่อยคำที่รู้ดีอยู่ในใจออกมา เป็นสถานะที่คนทั่วไปรับรู้แต่คงไปเร่งอธิบายอีกฝั่งไม่ได้ เพราะหากไร้การกระทำชัดเจนควบคู่ เพียงคำอธิบายคงไม่ทำให้คนแบบคุรามะยอมรับเหตุผลได้

”อย่างนี้นี่เอง เพราะมนุษย์สองคนที่เป็น ‘แฟน‘ กัน จะแนบตัวใกล้ชิดกัน ไม่เป็นเรื่องแปลกสินะครับ“
”ใช่… แต่การแนบชิดกันเกินเลยมากเกินไป มันก็จะเข้าข่ายอนาจารในที่สาธารณะด้วยเหมือนกัน ต้องระวังด้วยละ”
“ต้องถึงขั้นไหนถึงจะเข้าข่ายอนาจารกันนะครับ?“
”ไว้นายจะเริ่มทำเมื่อไหร่ ฉันจะห้ามปราบนายเอง เพราะฉะนั้น ตอนนี้ที่นายเข้ามาใกล้ฉันแบบนี้ เอ่อ มันก็สามารถทำได้ เป็นเรื่องปกตินะ“
”เป็น ’เรื่องปกติ‘ ……“

คุรามะพูดราวกับทวนข้อมูลใหม่ให้กับตัวเอง แล้วให้ศีรษะแนบพิงหัวไหล่ของมิโซโนะ

”คุณมิโซโนะตัวระริกเพียงเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดห้ามปรามอะไร แสดงว่าสิ่งนี้ก็เป็น เรื่องงปกติของคนเป็นแฟนกัน‘ สินะครับ ฮึฮึ…“
”ก็ใช่ นายขำอะไรละเนี่ย……“
”นอกจากรู้จักตัวเองแล้ว ผมก็ยังเรียนรู้กฎของสังคมมนุษย์ที่มองไม่เห็นได้เพราะคุณมิโซโนะ เลยหัวเราะเพราะความพึงพอใจละมั้งครับ“

คุรามะถูศีรษะเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่มีชีวิตชีวากว่าปกติเพียงเล็กน้อย อย่างน้อยนั่นก็การคิดตีความคุรามะในความคิดของมิโซโนะที่คบหาจริงจังมาสักระยะหนึ่งแล้ว

”ขอบคุณนะครับ“
”โอ้… ฉันยินดีอยู่แล้วน่า“

มิโซโนะใช้มือไล้ปลายเส้นผมของคุรามะ ก่อนยีศีรษะเบา ๆ
ตอนแรก มิโซโนะนัดพบกับคุรามะในครั้งนี้ เป็นเพราะบังเอิญว่าวงดนตรีของทั้งคู่เลิกซ้อมในเวลาไล่เลี่ยกัน และสถานีนั้นก็ไม่ได้ห่างกันมาก เลยอยากพบพูดคุยสัพเพเหระคั่นระหว่างแต่ละฝ่ายจะแยกย้ายกลับไปพักผ่อนในแชร์เฮาส์ของตัวเอง

”……”

มิโซโนะยิ้มให้กับใบหน้าของคุรามะที่ปิดเปลือกตาลง ราวกับตกในภวังค์ความคิดของตนเอง ปล่อยให้เครื่องดื่มเฉพาะเทศกาลที่อีกฝ่ายสั่งมาค่อย ๆ ละลายลงทีละเล็กทีละน้อย มิโซโนะปล่อยให้คุรามะจะทำอะไรก็ทำไปตามจังหวะ ความคิด ความต้องการของตัวเอง
เพราะการนั่งจิบกาแฟไปพลางอ่านวรรณกรรมที่ชอบ ฟังดนตรีที่ลอยคลอพร้อมเสียงพูดคุยของคนในคาเฟ่ พร้อมคนรักที่แบ่งปันอุณหภูมิใกล้ชิดอยู่เคียงข้าง ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนี้ เป็นบรรยากาศที่มิโซโนะผ่อนคลายที่สุดเช่นกัน

(จบ)