ความเดิมตอนที่แล้ว(ที่ไม่มีอยู่จริง)(หรือก็คือคู่นี้มันมาได้ไงนะ)

คุรามะทาดาโอมิแลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อกับมิโซโนะเรออน
หลังจากผ่านการทำงานร่วมกันในธีมการอ่านและศาสตร์ศิลป์
แม้ทั้งสองคนจะไม่ได้อยู่วงดนตรีหรือคณะเรียนเดียวกัน รวมทั้งพื้นเพ วิถีชีวิตความเป็นอยู่ ยิ่งดูแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง กลับพูดคุยสัพเพเหระเกี่ยวกับวรรณกรรม ภาพยนตร์ และแนวคิดทางปรัชญาอย่างลงตัว

ในที่สุด บทสนทนาทั้งสองก็ล่วงเลยไปยังหัวข้อ “การมีเพศสัมพันธ์”
ความใคร่รู่ขี้สงสัยของคุรามะทาดาโอมิ ความใคร่รู้คลายสงสัยของมิโซโนะเรออน
สุดท้าย ความสนิทสนมอันน่าพิศวงนี้จะไปสิ้นสุดที่ไหนกันแน่——-?!

~The roots of education are bitter, but the fruit is sweet~
Aristotle

~รากของการศึกษานั้นขมขื่น หากแต่ผลนั้นช่างหอมหวาน~
อริสโตเติล

================

’สวัสดีครับ‘
‘โอ้— มีอะไรเรอะ’
‘หลังจากตกตะกอนความคิดตามที่คุณมิโซโนะพูดแล้ว ผมคิดว่า ผมอยากพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อนครับ’
’คุณมิโซโนะ สะดวกหรือเปล่าครับ?’
’อ้า ได้สิ จะให้เจอกันที่ไหนดีล่ะ? คาราโอเกะเหมือนเดิมมั้ย?’
‘ผมจองห้องโรงแรมที่มีความปลอดภัยใกล้เคียงกับครั้งก่อนแล้วครับ’

สะดุ้งโหยงเล็กน้อย ก่อนที่จะได้พิมพ์อะไรออกไป ข้อความอีกชุดก็ส่งออกมา

’ขอโทษด้วยนะครับ ผมทำไปโดยพลการเพราะอยากไขข้อสงสัยของตัวเองบางอย่าง ถ้าคุณมิโซโนะไม่รังเกียจละก็ มาเจอกันที่โรงแรมได้ไหมครับ?’
‘ได้สิ เรื่องแค่นี้ นายมาปรึกษาฉันก่อนก็ได้ ฉันยินดีหารค่าห้องกับนายน่า’
’ขอบคุณมากครับ ด้านล่างคือที่อยู่นะครับ ส่วนเวลา…‘

“เรออนคุง จ้องมือถือทำตัวเลิ่กลั่กแปลก ๆ แฮะ”
“มีความสุขอยู่รึเปล่าน้า~?”
“คุณมิยูกิ คุณเรียว ไม่มีอะไรหรอกน่า!”

มิโซโนะเรออน แม้จะไม่ได้พูดคุยหรือพบปะคุรามะทาดาโอมิบ่อยครั้ง แต่เขาคิดเอาเองว่านิสัยของอีกฝ่ายจะเป็นคนประเภทค่อยเป็นค่อยไป แต่หากเป็นเรื่องที่เขาสนใจใคร่รู้แล้ว จะแทรกตัวเข้ามาในบทสนทนาและไล่ถามทุกอย่างจนกว่าตนเองจะคลายข้อสงสัย ในกรณีนี้ ก็คงไม่มีข้อยกเว้นใด ๆ ตัวเขาเองเป็นผู้ที่ต้องการให้คำตอบอีกฝ่ายเท่าที่จะทำได้ เพื่อคลายปมสงสัยที่มีต่ออีกฝ่ายเช่นเดียวกัน

ชายหนุ่มทรงผมดัดลอนคัดลอกชื่อโรงแรมและสถานที่ ค้นหารีวิวศึกษาข้อมูลเบื้องต้นอย่างที่ทำกับภาพยนตร์หรือวรรณกรรม
’โรงแรมบิซิเนสที่มีบริการพิเศษเป็นโรงแรมม่านรูด…‘
เพื่อที่เขาจะได้เตรียมตัวพร้อมว่า ตนเองอาจมีความเป็นไปได้ว่าจะไปเจอกับอะไร

*

“โอ๊ะ ห้องกว้างดีแฮะ”
“หากจอง’ห้องพิเศษ’โดยเฉพาะ ห้องจะมีขนาดใหญ่กว่ามาตรฐานโรงแรมทั่วไปในราคาที่เท่ากันน่ะครับ”

มิโซโนะมองอีกฝ่าย เด็กหนุ่มชั้นปีหนึ่ง เอกคณิตศาสตร์ ซึ่งแม้ตัวเองจะเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันแต่ตึกของคณะที่แยกสายวิทย์และสายศิลป์ชัดเจน ทำให้ไม่มีโอกาสเจอหน้ากันที่สถานศึกษาเสียเท่าไหร่ ความจริงแล้ว ที่ผ่านมาก็ไม่มีอุปสรรคอะไรมากนัก จนกระทั่งได้รู้ว่าทั้งสองคนต่างคนต่างมีชื่อเสียงและแฟนคลับภายในมหาวิทยาลัย การพบปะกันของสองคนที่โดดเด่น จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะตกเป็นสายตาของผู้คน ซึ่งหากเป็นหัวข้อการคุยที่สามัญทั่วไปแล้ว มิโซโนะก็ไม่คิดว่าเป็นปัญหาอะไรนัก แต่ไม่ใช่กับหัวข้อนี้ และสถานการณ์เช่นนี้อย่างแน่นอน

มิโซโนะวางกระเป๋าเล็กที่ใส่ข้าวของติดตัวน้อยชิ้นไว้ที่โต๊ะ แล้วนั่งลงบนเตียงขนาดไซส์ควีน

“แล้ว นายมีเรื่องสงสัยอะไรล่ะ?”
“อ๋อ ครับ”

คุรามะเห็นเช่นนั้นจึงวางมือถือบนโต๊ะและนั่งลงข้างมิโซโนะในระยะห่างที่ไม่ใกล้แต่ไม่ห่างเหินจนเกินไป ดูเหมือนของติดตัวของเขาจะมีแค่นี้

“ผมคิดว่า ผมรู้สึกดีตอนที่คุณมิโซโนะช่วยผมตอนช่วยตัวเองเมื่อวันก่อนครับ”
“…อาฮะ”

แม้น้ำเสียงเรียบและรับฟังราวกับเป็นปกติ แต่มิโซโนะมีความคิดที่กำลังแล่นไปในเส้นทางที่จะทำให้เขาร่ำร้องออกมาภายในใจ

“ผมเลยไปศึกษาสิ่งที่คนทั่วไปพึงกระทำต่อจากนั้นมา คุณมิโซโนะเคยบอกว่าตัวเองเป็นไบเซ็กชวล เท่ากับว่าคุณสามารถถูกปลุกอารมณ์หรือมีอารมณ์ทางเพศทั้งกับเพศชายและเพศหญิงได้ ดังนั้นผมเลยสงสัยว่า หากพวกเรามีเพศสัมพันธ์กัน คุณมิโซโนะจะเป็นไปได้หรือเปล่าครับ?”

มิโซโนะควรจะคุ้นชินกับการพูดถึงเรื่องของตนเองราวกับเป็นเรื่องคนอื่นอย่างเป็นเหตุเป็นผลกับคุรามะ แต่ยิ่งตัวเองมีส่วนเกี่ยวพันกับสมการอารมณ์ของคุรามะแล้ว ดูท่าทางจะต้องใช้เวลาอีกสักพัก

“ถ้าตอบคำถามเรื่องความเป็นไปได้… ก็คือใช่ เพราะฉันไม่ได้รังเกียจนาย หรือมองเห็นนายเป็นใครไม่รู้ที่ฉันไม่รู้จัก แต่ว่า ทำไมนายถึงสนใจ แล้วทำไมต้องเป็นฉันล่ะ?”

คุรามะเอียงคอครุ่นคิด สายตาหลุบลงเล็กน้อย คุรามะสงวนท่าทางราวกับผู้ดีเสมอ แม้จะอยู่ในสถานการณ์แบบใด หรือบริบทตอนนี้ที่ดูชวนกระอั่กกระอ่วนในความคิดของมิโซโนะก็ตาม

“ผมมีความต้องการที่จะรู้จักร่างกายของตัวเองครับ ผมเคยเป็นลมแดด หรือไข้ขึ้นสูงโดยที่ตัวเองไม่รู้สึกตัว หากการทำกิจกรรมที่ทำให้ร่างกายมนุษย์เปิดเผยความรู้สึกอ่อนไหวอย่างตรงไปตรงมาและเข้าใจง่ายที่สุดอย่างการมีเพศสัมพันธ์ ก็อาจจะทำให้ผมเข้าใจถึงกลไกร่างกายของตัวเอง และสามารถจับสังเกตพฤติกรรมร่างกายของตัวเองได้ชัดเจนยิ่งขึ้น เพื่อเป็นประโยชน์ต่อหลาย ๆ สถานการณ์ได้…
อย่างที่คุณมิโซโนะทราบ การมีเพศสัมพันธ์ โดยพื้นฐานแล้วต้องหาอีกฝ่ายที่มีความต้องการในร่างกายของอีกฝ่ายในระดับเดียวกัน แม้ผมจะคิดว่าเป็นใครก็ได้ แต่เมื่อคิดถึงข้อจำกัดข้อนี้แล้ว คนใกล้ตัวผมคนอื่น ก็คงเป็นคู่นอนของผมไม่ได้ครับ”

มิโซโนะรับฟังเหตุผลของคุรามะ จนอาการชวนกระอั่กกระอ่วนเมื่อครู่กลายเป็นชวนครุ่นคิดเงื่อนไขตามอีกฝ่ายไป

“และอีกข้อที่สำคัญมาก ผมคิดว่ามีความเป็นไปได้ที่คุณมิโซโนะจะช่วยตอบข้อสงสัยเกี่ยวกับร่างกายผม เหมือนที่คุณมิโซโนะ ช่วยคลายข้อสงสัยอย่างเป็นกลางให้กับผมในหลาย ๆ เรื่องครับ”
“…ตรงนั้นด้วยสินะ”

มิโซโนะคลายข้อสงสัยของตัวเองที่มีต่อคุรามะ และคิดพิจารณาถึงเงื่อนไขของฝั่งตัวเอง
เบาไม่เคยมีเพศสัมพันธ์กับใครมาก่อน แต่ก็เคยอ่านและดูสื่อลามกมาในระดับชายหนุ่มวัยรุ่นพึงจะมี ดังนั้นเรื่องลำดับวิธีการ เขาอาจจะเป็นต่อเล็กน้อยและช่วยสอนคุรามะได้ และบางครั้งเขาจะหัวแข็งในบางเรื่อง แต่เขาก็ไม่ได้หัวคร่ำครึโบราณถึงขนาดต้องมีเซ็กส์เฉพาะกับคนรักหรืออะไร ตราบใดที่ทุกอย่างไม่ส่งผลกระทบต่อกิจกรรมวงดนตรีที่เขาทุ่มเทที่สุด ทั้งเขาทั้งคุรามะ ต่างมีเป้าหมายสูงสุดเป็นของตัวเอง ส่วนเรื่องนี้เป็นเพียงการทำกิจกรรมบางอย่างเพื่อถกเถียงและคลายข้อสงสัย ไม่ต่างจากการแลกเปลี่ยนความรู้สึกหลังจากอ่านหนังสือหรือชมภาพยนตร์
ถ้าอย่างนั้นแล้ว เขาจะปฏิเสธข้อเสนอไปทำไมนอกจากจะเป็นการกลั่นแกล้งอีกฝ่ายล่ะ?

“ก็ใช่… ถูกของนายละ ฉันจะตอบนายเท่าที่ทำได้ ถ้านายโอเคกับคู่นอนอย่างฉันอะนะ”
“ผมจะดีใจอย่างมากเลยครับ”

คุรามะเผยรอยยิ้มในแบบที่เคยเป็นมา บางทีการมีเซ็กส์อาจจะคลายข้อสงสัยซุกซนของมิโซโนะ อย่าง ‘หมอนี่หน้าพิมพ์เดียวตลอดเลยหรือเปล่า?’ ไปด้วยก็ได้

“งั้น เริ่มเลยนะครับ”
“อะไร—!? จู่ ๆ อย่าเข้ามางี้สิ!?”
“ผมทำอะไรผิดพลาดไปเหรอครับ….? อ๊ะ ผมกับคุณมิโซโนะเป็นเพศชายทั้งคู่ ต้องกำหนดบทบาทกันก่อนสินะครับ”

มิโซโนะถอนหายใจให้กับการกระทำของคุรามะ ไม่ใช่เรื่องการกำหนดบทบาทบนเตียง แต่เนื่องที่จู่ ๆ โดนจูบไม่ทันตั้งตัวต่างหาก เท่าที่เขาเข้าใจ คุรามะเคยบอกว่าตัวเองดูสื่อลามกเป็นการศึกษา ไม่ได้ดูเพื่อปลุกอารมณ์ ดังนั้นคงจะไม่มีประสิทธิภาพนัก หากนำสิ่งที่ได้พบเห็นมาปฏิบัติใช้จริงกับมนุษย์ที่มีความเป็นปัจเจกตรงหน้า

“เรื่องนั้นก็ใช่หรอก แต่นี่คุรามะ ครั้งนี้ให้ฉันนำนายก่อนจะได้หรือเปล่า?”
“นำ? นำอะไรเหรอครับ?”
“อ๋า… ก็นั่นไง บริบทบนเตียงน่ะ ถ้าพูดภาพรวมให้เข้าใจได้ง่ายสุดจะมีผู้นำและผู้ตาม ซึ่งไม่ได้มีกรอบทางเพศครอบไว้ แต่คนที่เป็นผู้นำจะเป็นฝ่ายช่วยเล้าโลมหรือปลุกอารมณ์อีกฝ่าย… ให้ฉันลองทำอะไรกับนาย นายจะได้มีเวลาสังเกตและสำรวจร่างกายตัวเองหรือเปล่า?”
“ที่คุณมิโซโนะพูดมาก็มีเหตุผลครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะให้คุณเป็นผู้นำนะครับ ขอความกรุณาด้วยครับ“
”เออะ โอ้ ฝากตัวด้วย…“

สิ้นเสียงนุ่มนวลของคุรามะ มิโซโนะตัดสินใจที่จะเริ่มทำ ถ้าบอกว่าไม่กังวลเลยก็คงโกหก แต่เขาเตรียมใจมาพบกับสิ่งนี้อยู่แล้ว เขาก็จะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายผิดหวังที่ฝากฝังตน รวมถึงตัวเองที่ไม่ได้ดีแต่ปากเท่านั้นด้วย พูดถึงปากแล้ว มิโซโนะจับจ้องที่ใบหน้าคุรามะแล้วขยับท่อนบนเคลื่อนเข้าใกล้อีกฝ่าย ดูจากที่อีกฝ่ายเริ่มประกบริมฝีปากเขาก่อน ก็คงจะไม่คิดมากถึงการสงวนจูบแรกอะไรพวกนั้น เพราะฉะนั้น

“ถ้าเริ่มอย่างแรก ที่นายทำเมื่อกี้ก็คงไม่ผิด แต่ความรู้สึกน่ะ…”
“……?”

มิโซโนะสัมผัสริมฝีปากคุรามะ ประกบอย่างแผ่วเบา แล้วจูบอีกฝ่าย คุรามะจับจ้องที่พฤติกรรมของมิโซโนะราวกับสัวเกตการณ์ มิโซโนะรู้จักนิสัยนี้ของคุรามะดี มิโซโนะถอนใบหน้าตนเองออก แล้วมองอีกฝ่ายที่ยกมือสัมผัสริมฝีปากตนเอง จากนั้นก็เอานิ้วนั้นสัมผัสริมฝีปากของมิโซโนะ สัมผัสน้ำหนักราวกับจำลองภาพตนเองที่ได้จูบคุรามะไปเมื่อสักครู่ เล่นเอามิโซโนะตกใจปนเขินอย่าฝบอกไม่ถูก

“การจูบ… เป็นอย่างนี้นี่เอง”
“ขั้นต่อไปก็มีนะ คุรามะ”

มิโซโนะจับข้อมือของคุรามะออก แล้วเข้าไปจูบคุรามะอีกครั้ง คราวนี้มิโซโนะอ้าปากเป็นสัญญาณบอกอีกฝ่าย เมื่อคุรามะเผยอปากเพียงเล็กน้อย ลิ้นของมิโซโนะก็เข้าไปพายในโพรงปากนั้น สัมผัสโดยตรงกับลิ้นของคุรามะ การจูบแลกน้ำลายกัน ส่งผลให้ร่างกายเริ่มรู้สึกร้อยรุ่มขึ้นอากัปกิริยาเริ่มผิดแปลกไปจากครั้งปกติ แม้คุรามะจะยังใช้สายตามองจับจ้องแม้จะลำบาก ยิ่งทำให้มิโซโนะดึงตัวคุรามะเข้ามา แนบใบหน้าและตวัดลิ้นรอบภายในปาก เพดานปาก เหงือก ฟัน ริมฝีปาก ลมหายใจทั้งตัวเองและคุรามะเริ่มรุนแรงขึ้น โดยหวังว่าจะไม่มีเวลามาสังเกตอะไรตนเองได้อีก ก่อนจะถอนลิ้นตัวเองออก

“แฮ่ก…”
“……..”

คุรามะแลบลิ้นค้าง หายใจทางปากเพื่อขอออกซิเจนจากที่มิโซโนะทำตนเองไว้ มิโซโนะเห็นแล้วเหมือนร่างกายถูกกระตุ้น ใบหน้าของคุรามะที่มีน้ำลายเปรอะเปื้อนรอบร้อนผ่าวขึ้น ปฏิกิริยาร่างกายผลักให้รู้สึกผิดแปลกยิ่งกว่าตอนช่วยตัวเอง คุรามะยังไม่เข้าใจทั้งเหตุผลที่ตัวเองขยับลิ้นตามแบบไร้แบบแผนอย่างนั้น มิโซโนะจับใบหน้าที่เปื้อนน้ำลายที่ปนกันของตัวเองและอีกฝ่าย เก็บลิ้นที่เผยอออกให้เข้าไปตามเดิม สายตาฟ้าครามจดจ้องมาที่ตัวเอง

“คุรามะ รู้สึกยังไงบ้าง?”
“เอ่อ…… ? ผมยังไม่เข้าใจเท่าไหร่….. แต่คิดว่า”

มิโซโนะถามเพื่ออีกฝ่ายและตนเอง ใครจะมีโอกาสได้ดีปคิสและได้ถามตรงไปตรงมากับอีกฝ่ายที่ตนเองไว้ใจมุมมองของเขาได้ขนาดนี้กันล่ะ

“ถ้าครั้งหน้าคุณมิโซโนะจูบแบบนี้อีก ร่างกายของผม คิดว่ารับได้นะครับ”
“!”

ทั้งที่เป็นการตอบคำถามอย่างปกติเช่นที่เคยสนทนากัน แต่ในบริบทอย่างนี้ยิ่งทำให้ใจมิโซโนะรู้สึกโลดแล่นและตื่นเต้นขึ้นมา พลางคิดว่า บางทีตัวเองอาจจะทำได้เหมือนกัน

”อ๊ะ อืม…“

มิโซโนะไม่รีรอที่จะจูบอีกครั้ง คราวนี้มิโซโนะปลดเสื้อผ้าของคุรามะไปพลางด้วย ปลดประดุมเสื้อชั้นนอก ตามด้วยสัมผัสหน้าท้อง ช่วงเอวของคุรามะไปพลางเลิกชุดสีดำคอเต่าภายในนั้น ผิวพรรณที่เกือบซีดจางแต่ยังมีเนื้อหนังของคุรามะ ทำให้เขารู้สึกติดใจบางอย่าง

”…แฮ่ก คุรามะ นาย… เคยเล่นกีฬาอะไรหรือเปล่า?“
”…? อ่า… ผม เคยเล่นเทนนิสอยู่ช่วงหนึ่ง…….—-!“

คำพูดคุรามะขัดช่วงไประหว่างมิโซโนะจับถอดเสื้อและมือพลั้งสัมผัสกับหัวนม ใบหน้าแน่นิ่งของคุรามะเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย จนมิโซโนะเริ่มจงใจสัมผัสหัวนมนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น ครั้งนี้ปฏิกิริยาของคุรามะสะดุ้งอย่างเห็นได้เต็มตา

”อะ…? ? เอ๊ะ….?“
”ท่าทางนายคงจะอ่อนไหวตรงนี้แล้วละ“
”อะ… อย่างนี้เอง—- อ๊ะ…!“

ระหว่างมิโซโนะเล่นกับตรงหัวนมแสนอ่อนไหวนั้น คุรามะครางเสียงออกมาเป็นพัก ๆ ทั้งยังแสดงสีหน้าไม่เข้าใจอะไร เขาคาดหวังว่าการเล่นจุดอ่อนไหวจะทำให้อีกฝ่ายเข้าใจความรู้สึกตัวเองมากขึ้น

“…...? คุณมิโซ…โนะ………♡ ”

หรือเป็นตัวเขาเองที่อาจจะไหลตามความรู้สึกตัวเองมากกว่า
มิโซโนะดันร่างคุรามะนอนแนบกับพื้นเตียง คร่อมร่างตัวเองไว้และเลื่อนมือไปจับขอบกางเกงของคุรามะ

”จะถอดละนะ“

มิโซโนะมองอวัยวะเพศที่แข็งขึ้นของคุรามะอย่างชัดเจนภายใต้กางเกงในนั้น ก่อนจะเลื่อนกางเกงในลงมาอีกครั้ง เผยให้เห็นของลับของคุรามะที่มีน้ำหล่อลื่นจากร่างกายไหลออกมา แม้จะยังไม่ชูชันเต็มที่ แต่ก็เป็นสัญญาณว่าร่างกายของคุรามะกำลังรับรู้ความรู้สึกที่ตนเองกำลังทำอยู่

”คุรามะ นายเคยสอดใส่ด้านหลังหรือเปล่า?“
”เอ๊ะ?“

ถามอะไรโง่ ๆ ไปเนี่ย! มิโซโนะตบมุกตัวเองในหัวไป ด้วยนิสัยที่มีอะไรก็ถามตรง ๆ เลย ที่เขาต้องการจะถามไม่ใช่แค่นั้นสักหน่อย

”ผมเคยลอง… แต่ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ครับ“

คุรามะหันตัวคว่ำ ยกสะโพกขึ้นเล็กน้อยพอให้มือของตัวเอง จับไปที่ตำแหน่งของรูทวารด้านหลัง นิ้วชี้และนิ้วกลางที่เรียวยาวนั้น เปิดอ้าช่องแคบด้านหลังที่อ้ากอยู่เล็กน้อย เผยให้เห็นว่ามีร่องรอยของการทดลองมาก่อน แต่มุมมองมิโซโนะ การกระทำเมื่อครู่นี้เหมือนการเย้ายวนโดยไม่ตั้งใจ จนทำให้ตัวเองเสียศูนย์และรู้สึกผิดที่อคิดอะไรอย่างนั้นออกมา

”คุณมิโซโนะ อยากสอดใส่เหรอครับ?“
”อารมณ์มันมาน่ะ…. อ้า! รอเดี๋ยวนะ!“

มิโซโนะนึกอะไรได้เลยลุกออกไปจากเตียง ก่อนกลับมาอีกครั้งพร้อมขวดหล่อลื่นและถุงยาง

”ของสำคัญเลย! โรงแรมระดับนี้ต้องมีอะไรครบครันละนะ…“

คุรามะมองมิโซโนะที่เริ่มถอดกางเกงตัวเองออกทั้งหมด อวัยวะเพศของมิโซโนะตั้งชันยิ่งกว่าของตัวเอง เขาจำได้ว่าตอนที่ช่วยตัวเอง มิโซโนะดูสื่อลามกในโรงแรมและใช้เวลาสักพักก่อนอวัยวะเพศจะตั้งได้เต็มที่ แต่ครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องใช้สื่อกลางและเวลาที่มากมายเช่นนั้น เป็นเพราะอะไรกัน คุรามะอดสงสัยไม่ได้

”เดี๋ยวเหอะ จ้องตาเป็นมันงี้ ฉันก็เขินนะ…“
”ทำไมอวัยวะเพศของคุณมิโซโนะถึงตั้งได้ขนาดนั้นละครับ? เทียบกับของผมที่เริ่มระยะเวลาไล่เลี่ยกันแล้ว ยังแข็งไม่เต็มที่แบบนี้ ผมผิดปกติหรือเปล่าครับ?“

คุรามะถามพร้อมจับอวัยวะเพศตัวเองไป เขารู้ว่าเขามีมิโซโนะช่วยกระตุ้นปฏิกิริยาร่างกายทำให้เกิดอารมณ์ทางเพศที่เร็วยิ่งขึ้นโดยไม่เกี่ยวกับการตั้งชันของเพศชายโดยธรรมชาติ แต่เขาไม่เข้าใจว่าทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรมิโซโนะเลย แต่อวัยวะเพศของอีกฝั่งกลับแข็งแรงยิ่งกว่าเขาเสียอีก

“~!? อ้า โธ่ นายนี่นะ…!”

มิโซโนะใส่ถุงยางเสร็จเรียบร้อย ตอบกลับทั้งความรู้สึกอายแทบหน้าแทรกแผ่นดินไม่ไหว แต่เขาเข้าใจนิสัยอย่างคุรามะ ที่ไม่ใช่การถามเพื่อกลั่นแกล้งอะไรกับเขา เพียงแต่ใคร่รู้อย่างบริสุทธิ์เท่านั้น
มิโซโนะบีบน้ำหล่อลื่นที่มือตัวเอง ก่อนไปจับที่ตำแหน่งรูทวารของคุรามะ

“ฉันตั้ง เพราะว่านายปลุกอารมณ์ฉัน เร้าอารมณ์ฉันไงเล่า!”

สอดนิ้วเข้าไปละนะ…! มิโซโนะพูดล่วงหน้าก่อนแทรกนิ้วเข้าไปยังช่องแคบของคุรามะ เขาพอรู้ว่าหากไม่มีเพศสัมพันธ์ทางหลัง การมีสิ่วแปลกปลอมเข้าไปครั้งแรกๆจะทำให้รู้สึกเจ็บมาก แต่ตัวคุรามะกลับสะดุ้งเล็กน้อย ทำให้เขาทยอยเพิ่มนิ้วเข้าไปอีก

“อะ…? อ๊ะ… อ๊ะ…?“
”นี่ เป็นไงบ้าง? คือการเตรียมพร้อมก่อนสอดใส่จริงน่ะ คุรามะ“
”อา… อะ รู้สึก… อื้อ แปลก… แต่ว่า…. อยากให้ อื้อ….“

ใส่เพิ่มเข้าไปเป็นนิ้วที่สาม และดันเป็นจังหวะเข้าออกพร้อมกางปากช่องให้ขยายมากขึ้น

“ของคุณมิโซโนะ…. ใส่มา เถอะครับ……”
“…!”

มิโซโนะถอนนิ้วออก ปากช่องแคบนั้นขยายใหญ่ขึ้นมากพอจะให้ตนเองแทรกเข้าไปในนั้นได้ ตอนนี้รอบปากรูทวารขอวคุรามะไหลเยิ้มด้วยน้ำหล่อลื่นที่มาก แต่ก็อาจจะยังไม่มาพอจะสอดใส่พร้อมอวัยวะเพศของตน มิโซโนะจึงละเลงน้ำหล่อลื่นเพิ่มที่อวัยวะเพศตัวเองด้วย

“คุรามะ… จะใส่ละนะ”
“อื้อ…..ครับ…….“

มิโซโนะคิดพลางจับสะโพกคุรามะขึ้นให้แนบกับอวัยวะเพศตัวเอง แม้ตอนนี้คุรามะจะหันหน้าไปอีกทางจึงไม่สามารถเห็นสีหน้าแน่ชัดได้ แต่มิโซโนะรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายก็คงมีอารมณ์กับตัวเองด้วยเหมือนกัน เพราะฉะนั้น เซ็กส์ระหว่างเราสองคนไม่ใช่เรื่องผิดแปลกอะไรเลย มิโซโนะสอดอวัยวะเพศตัวเองเข้าไปอย่างช้า ๆ กระทั่งส่งเข้าไปสุดมิด

”เข้าไปแล้ว……!“
”……เอ๊ะ? นี่น่ะเหรอครับ…?“

คุรามะยังคงส่งน้ำเสียงสงสัยทั้งที่กายดูจะหายใจไม่เป็นจังหวะ ก่อนพยายามควานมือที่ช่องแคบตัวเอง แล้วพบร่างกายของมิโซโนะที่แนบชิดกับตน

”อา… นายอยากเห็นรึไง?“

มิโซโนะจับข้อมือทั้งสองของคุรามะที่ส่งมาหาถึงที่ ณ จุดนี้ มิโซโนะอยากขับอารมณ์ของตัวเองออกมาเป็นอันดับแรกมากกว่าอยากจะไขข้อสงสัยของคุรามะแล้ว

”โทษที ไว้ครั้งหน้าแล้วกันนะ คุรามะ…!“
”…..♡!?“

มิโซโนะขยับสะโพกสอดใส่ อวัยวะเพศกับช่องแคบถอยห่างและประสานกัน เสียงกระทบของผิวหนังแทรกเข้ามาตามจังหวะนั้น อุณหภูมิของอีกฝ่ายไหลผ่านสัมผัสจากภายใน และพื้นผิวจากภายนอก เสียงครางเล็ก ๆ ที่ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ จากการกระทำของตนเอง สิ่งที่มิโซโนะเคยรับรู้ผ่านสื่อทั้งหลาย เทียบกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงตรงนี้ไม่ได้เลย

“คุรามะ…… รู้สึกยังไงล่ะ…?”
“…อะ …ผม …ยังไม่เข้าใจ….. แต่ว่า….”

มิโซโนะถามคุรามะ เสียงคำตอบที่เบาลง ทำให้ต้องก้มตัวลง คร่อมตัว เอียงใบหน้าให้อยู่ใกล้ๆ ขณะที่ตนก็ยังขยับสะโพกอยู่เนื่อง ๆ คุรามะที่รู้สึกตัวว่ามิโซโนะเข้ามาใกล้จะหันหน้าเข้าหาเพื่อตอบอีกฝ่าย

“อื้อ …… คุณมิโซโนะ ♡ ทำมากขึ้น… มากขึ้นอีก… ได้ไหมครับ……?”
“!! คุรามะ…!”

มิโซโนะหยุดดันสะโพกชั่วครู่ เพื่อใช้มือจับใบหน้าของคุรามะไม่ให้ขยับเขยื้อน แล้วละเลงจูบอีกครั้ง ครั้งนี้คุรามะไม่มีโอกาสมากพอที่จะคอยจับสังเกตมองมาที่ตนได้แล้ว อาจจะเพราะริมฝีปากนี้ที่คอยถามข้อสงสัยทั้งหลายหรือเปล่า ตัวเขาถึงอยากเลือกสงบปากของคุรามะด้วยวิธีนี้ มิโซโนะเคลือบแคลงตัวเองเล็กน้อย เมื่อแลกน้ำลายจนพอใจ ตัวเองจึงปล่อยมือแล้วจับบริเวณหน้าอกของคุรามะ คลึงรอบหัวนมของอีกฝ่ายไปพร้อมกับเริ่มขยับสะโพกอีกครั้ง

“คุรามะ นายนี่มัน… เร้าอารมณ์ฉันได้ดีจริง ๆ”
“อะ… ♡ อ้ะ…. ร เร็วขึ้น…..?”
“ใกล้เสร็จแล้วไงล่ะ… นายก็รู้สึกรึเปล่า?”
“อะ…. อ๊ะ…….♡ ร รู้สึก…….?”

มิโซโนะขยับสะโพกเร็วขึ้นอย่างเช่นที่ว่า เขาใกล้ถึงจุดสุดยอดแล้ว มิโซโนะปล่อยมือออกจากหน้าอกของคุรามะแล้งเปลี่ยนมาจับบริเวณหัวไหล่ ความรู้สึกร้อนผ่าวในกายบีบคั้นจนทำให้กายเขาอยากเร่งให้ปลดปล่อยออกมาโดยเร็วที่สุดก่อนที่สติจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอีกต่อไป ก่อนที่กายนั้นจะกระแทกสะโพกเข้าสุดแรง เกร็งตัวเพื่อปล่อยอสุจิออกมา เซ็กส์กับคนจริง ๆ … มีเซ็กส์กับคุรามะรู้สึกแบบนี้นี่เอง เมื่อได้สติ มิโซโนะก็ดึงวอวัยวะเพศตัวเองออกจากในกายของอีกฝ่าย อสุจิยังคงถูกส่งให้มากองอยู่ที่ปลายของถุงยาง ก่อนดึงออกแล้วมัดปากถุงให้เรียบร้อยก่อนทิ้งลงถังขยะ
มิโซโนะสำรวจบริเวณรูของคุรามะที่ยังขยายอยู่ว่ามีคราบสกปรกติดหรือไม่ บั้นท้ายนั้นค่อย ๆ คลายแรงลง ทำให้มิโซโนะเหลือบไปเห็นอวัยวะเพศของคุรามะที่ก็ปล่อยน้ำข้นขุ่นออกมาเปรอะเตียงด้วย เขาดึงเอาทิชชู่ที่อยู่ตรงหัวเตียงมาเช็ดบริเวณนั้นโดยทั่วให้สะอาด

“โทษที คุรามะ…”

ดูเหมือนตัวเขาก็ใช้แรงพอควร แค่น้ำเดียวก็เหนื่อยขนาดนี้เลยเหรอ? หรือเพราะเป็นการมีเซ็กส์ครั้งแรกกัน? ไม่ทันจะได้ตอบคำถามอะไรตัวเอง มิโซโนะก็เอียงตัวนอนข้างคุรามะทั้งอย่างนั้น โดยไม่รู้ตัวเลยว่า สายตาของอีกฝ่ายสามารถจับจ้องที่ใบหน้าหลับใหลของเขาได้พอดิบพอดี

*

“—-”

มิโซโนะตื่นขึ้น เหตุการณ์เมื่อคืนเย็นมีอะไรเกิดขึ้นมากมาย ถกหัวข้อเพศ เพศสัมพันธ์ ม่านรูด… มิโซโนะค้นพบแล้วว่าตัวเองยังอยู่ในห้องโรงแรมเดิม เขาหันหน้าไปโดยรอบแล้วพบอีกฝ่ายก็ตื่นอยู่ นั่งในท่าพับเพียบอย่างเรียบร้อย โดยยังเปลือยท่อนบน และจ้องถุงที่มีน้ำขาวขุ่นข้างใน….

”ว้ากกก!? ทำอะไรน่ะคุรามะ!?!!?“
”สวัสดีครับ คุณมิโซโนะ อ๋อ ผมกำลังดูถุงยางที่ใช้งานแล้วของคุณอยู่ครับ“

ก็ตอบตามตรงเลยว้อย…! มิโซโนะกุมหน้าตัวเองแล้วเขินอายอย่างไร้จุดหมาย เรื่องนั้นมันเห็นอยู่เต็มตา แต่คำถามที่ควรถามในเวลานี้คืออีกอย่างต่างหาก

”คุรามะ รู้สึกเป็นยังไงบ้าง? หรือว่า เจ็บตรงไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า?“

คุรามะวางถุงยางลงแล้วหันมาทางคู่สนทนาตามมารยาทที่พึงมี เขาเอียงคอแล้วนึกไตร่ตรองถึงคำตอบที่ควรจะให้อีกฝ่ายโดยให้ข้อมูลที่เป็นจริงแก่อีกฝ่ายมากที่สุด

“พูดตามตรง… ผมก็ยังไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกเท่าไหร่ครับ อาจจะต้องไปกลั่นกรองสิ่งที่รู้สึกต่อกิจกรรมเมื่อครู่อีกครั้ง หรือไม่ก็อาจจะต้องลองทำอีกเพื่อหาข้อเปรียบเทียบ ถึงจะสามารถตอบได้ว่าผมรู้สึกยังไง”
“อาฮะ จะให้ทำอีกเหรอ… ถ้านายยังโอเคกับฉัน ก็ได้อยู่นะ?”
“ส่วนเรื่องความเจ็บปวด… ภายหลังจากการเสร็จกิจ ผมรับรู้ได้ว่าภายในปากของผมมีแผลเป็นบางส่วนที่อาจเกิดฟันที่มากระทบกันผิดจังหวะ หัวนมที่ชาเล็กน้อย หัวไหล่ที่ช้ำจนแทบไม่รู้สึก แล้วก็ รูทวารที่ยังขยายอยู่…”
“อ้าาาา ขอโทษ! งั้นโดยรวมมันแย่เลยรึเปล่า!?”
”ไม่หรอกครับ เพราะคุณมิโซโนะกระแทกเข้ามาที่ต่อมลูกหมากของผม เลยทำให้ร่างกายหลั่งอสุจิและเกิดความพึงพอใจ … ดังนั้น ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อย จึงทดแทนด้วยความสุขที่สารในสมองสั่งมา และผมยอมรับสิ่งที่ผมเห็นจากร่างกายและสัมผัสจากการมีเซ็กส์เมื่อครู่นี้ครับ“

สีหน้าที่คลี่ยิ้มบางพลางพูดเรื่องลามกออกมาในสภาพกายที่เปลือยอยู่ เป็นภาพที่ข่างแปลกประหลาดแต่ก็เหมาะสมกับคนตรงหน้า จะว่าไปแล้ว เพราะมีเซ็กส์กันด้านหลังอย่างเดียว จึงไม่ได้เห็นสีหน้าที่หลากหลายของคุรามะมากนัก มิโซโนะนึกเสียดายอยู่เล็กน้อย

“ในข้อสรุปแล้ว ผมจึงคิดว่า ผมได้ทำความเข้าใจร่างกายตัวเองผ่านการมีเซ็กส์ และการพูดคุยกับคุณมิโซโนะ เพราะฉะนั้น ขอบคุณนะครับ“
“เอ๊ะ เอ่อ ก็ดีใจนะ แต่นายบอกว่าฉันคุยกับนาย…? ตอนไหนนะ…?”
“? ระหว่างมีเซ็กส์ไงครับ คุณถามผมว่ารู้สึกยังไง หรือคอยบอกว่าความจริงแล้วผมอยากเห็นตอนอวัยะเพศเราประสานกั—“
”อ้าๆๆ! อย่างนี้นี่เอง!! อะฮะๆ“
“……?”
”………”

มิโซโนะมองเห็นสายตาใสซื่อที่สงสัยไปทุกสิ่งของคุรามะเช่นนั้นแล้ว จึงพ่ายแพ้ให้กับความเคอะเขินไร้ที่ไปของตัวเอง และยืดอกพร้อมคุยกับคนตรงหน้าอีกครั้ง

”ขอโทษนะคุรามะ ถ้าระหว่างการมีเซ็กส์นั่น ฉันเรียกว่าการพูดคุยไม่ได้หรอก!!“
”เอ๊ะ? แล้วมันคืออะไรเหรอครับ?“
”คืองี้นะ เอ่อ ตอนคนเราทำกันน่ะ—-“

มิโซโนะเรออน มือกีตาร์ วงไจโรเอ็กเซีย ปีสอง เอกปรัชญา
คุรามะทาดาโอมิ ซินธิไซเซอร์ วงเอปซิลอนฟาย ปีหนึ่ง เอกคณิตศาสตร์
ทั้งสองคนที่แตกต่างกันทั้งเครื่องดนตรี วงดนตรี คณะที่เรียน และพื้นเพ
ในค่ำคืนนี้ก็ยังถกคุยกันในประเด็นต่าง ๆ เพื่อทำความเข้าใจ ไม่ว่าจะมุมมองที่ตนมีต่อผู้อื่น หรือเพื่อทำความเข้าใจกับตัวเองก็ตาม

(จบ)