ดูไลฟ์ต้นปี2023 ช่วงเอปซิซ้ำไปมาจนมโนได้มุมมองทาดาโอมิค่ะ
ไม่ได้พูดถึงชื่อเพลงชัดเจนแต่ลำดับเพลงเป็นเพลงเดียวกับที่เล่นในคอนจริง

หลังสิ้นสุดเสียงเพลง ทิวทัศน์บนเวทีดำมืดลง

เจ้าหน้าที่หลังเวทีและโรดี้ทั้งหลายต่างวิ่งวุ่นเพื่อตระเตรียมความพร้อมของอุปกรณ์ครั้งสุดท้ายก่อนส่งสัญญาณ ในสถานที่ที่ผมมองไม่เห็น ผู้มีหน้าที่กำกับแสงเสียงเริ่มเปิดเพลงบรรเลงทำนองที่บาดลึกและเวียนซ้ำ และฉาบไฟสว่างสีนีออนราวกับรังสีที่จะทะลุร่างไปยังในกายของผู้ชม เอกลักษณ์ที่ทุกคนรับรู้ถึงการมาของวงเอปซิลอนฟาย

เสียงสูงต่ำที่เล่นซ้ำไปมาไม่ถี่แต่ไม่ช้าเกินไป ผมคิดว่าจะส่งผลให้เกิดอาการเสพติดท่วงทำนองได้ง่ายขึ้น ผู้ฟังจะจินตนาการเสียงนี้เป็นแบบไหนกันนะ? จะเปรียบดั่งเสียงไซเรนที่ดังก้องเร่งรุดเข้ามาหาผู้ร้องขอความช่วยเหลือ หรือเสียงของเหล่าไซเรนที่หลอกล่อนักเดินทางในท้องทะเล เชิญชวนให้พบกับเหตุการณ์ที่ยากที่จะลืมเลือนไปชั่วชีวิต ซินธิไซเซอร์ของเอปซิลอนฟายสามารถมอบเสียงดนตรีหนึ่งเดียวที่มอบประสบการณ์หลากหลายให้กับผู้คนมากหน้าตานี้ได้ คุณผู้ชมจะคิดเห็นอย่างไร จะแสดงความรู้สึกอย่างไรออกมากันนะ?

ผมเดินออกมาจากหลังม่านตามลำดับที่วางไว้ เมื่อถึงจุดประจำหน้าเครื่องดนตรีแล้วจึงจับจ้องยังผู้คนที่ถูกฉายแสงนีออนสลับไปมาในความมืด แม้ไม่อาจมองพวกคุณได้อย่างเต็มที่ แต่ผมรู้สึกขอบคุณผู้คนแต่ละคนเป็นจำนวนมากที่ช่วยแสดงความรู้สึกอันซับซ้อนและหลากหลายของมนุษย์ให้เห็นภายในกล่องคับแคบนี้เสมอ

ปัง! เสียงเริ่มบอกถึงเพลงแรกในเซตลิสท์ครั้งนี้ คานาตะคุงเป็นผู้ประพันธ์ แม้จะเป็นเพลงแรกของเขาแต่ดนตรีและคำร้องก็เปี่ยมด้วยตัวตนของคานาตะคุงอย่างเต็มเปี่ยม เหมือนกับสารเสพติดที่ลุ่มหลงและมัวเมา รุนแรง อันตราย พร้อมจะจมดิ่งสู่ห้วงความรู้สึก ผมไม่อาจเข้าใจปลายทางที่คานาตะคุงอยากจะไปให้ถึง เพียงแต่ดนตรีนี้ก็แสดงความต้องการปรารถนาอันมากล้นให้ผมเห็นเพียงพอ

กีต้าร์ที่สอดแทรกโน้ตเพียงน้อยนิดจากเพลงก่อนหน้า บรรเลงเป็นทำนองแจ่มชัดเวียนซ้ำ ฮารุกะคุงที่ร้องเพลงเดี่ยวของตนออกมาอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม ผิดกับช่วงซ้อมดนตรีก่อนหน้านี้ราวกับสลัดความกังวลบางอย่างทิ้งออกไป การใช้ลำดับเพลงเช่นนี้เป็นเหมือนดาบสองคมที่ฮารุกะคุงเลือกใช้เอง ไม่ว่าจะหลบเลี่ยงหรือจับแสงนั้นมาที่ตนเองอย่างหน้าไม่อาย คำว่าช่วงชิงมันคือแบบนี้ด้วยรึเปล่านะ? ถึงคานาตะคุงจะไม่รีบร้อนอะไรเช่นเดิมแต่สายตาที่มองยังฮารุกะคุงในเพลงนี้น่าสนใจทีเดียว

“สายันต์สวัสดิ์ พวกผมเอปซิลอนฟายครับ”

เสียงใสที่ยังไม่แตกหนุ่มของชูคุงเป็นลีดแนะนำวงดนตรีและเหล่าสมาชิก ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ที่เปิดไฟสว่างรอบทิศนี้ทำให้ผมมองเห็นบริเวณผู้ชมและเหล่าเจ้าหน้าที่หลังเวทีได้อย่างชัดเจน คุณเป็นกำกับเรื่องแสงไฟอยู่ตรงทางซ้ายมือในชั้นสองของโซนระเบียงนี่เอง มือที่ควบคุมสิ่งประดิษฐ์มากมายไม่ต่างจากผมนั้นเริ่มขยับตามแบบแผนเมื่อชูคุงเอ่ยชื่อเพลงถัดไปที่ร้องให้ฟัง

ฝ่ามือของผมเตรียมประจำตัว หูที่แว่วเสียงเสียดสีของเนื้อผ้าเวลาขยับกายก่อนจะได้ยินเสียงกลองที่กระหน่ำรุนแรงของเรย์จิคุงราวกับเพลงที่ผ่านมาเป็นเพียงบทโหมโรง เสียงประสานของชูคุงและฮารุกะคุงอันโดดเด่นของเอปซิลอนฟายกับความรุนแรงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง เพลงที่บอกเล่าเรื่องราวคับแค้นภายในใจและความรู้สึกที่เคลือบด้วยหน้ากากแสนเบาบาง ทั้งที่เป็นเรย์จิคุงคนเดิมแต่เรย์จิคุงเองก็มีความเปลี่ยนแปลงไปได้ในแต่ละวันสินะ ผมไม่เคยมีนิยามที่จับต้องได้ของอดีตและอนาคตนอกจากร่างกายและสภาพแวดล้อมที่แปรเปลี่ยน แต่หากมองมายังเรย์จิคุงแล้ว ผมรู้จักอดีตของเขา และไม่ยี่หระที่จะเฝ้ามองอนาคตที่เขาตัดสินใจอย่างเฉียบขาด นี่ เรย์จิคุง ผมคิดว่าตัวผมในอดีตเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เรย์จิคุงเป็นอย่างในวันนี้ และหากตัวผมในวันนี้ทำอะไรให้เรย์จิคุงแล้ว เท่ากับว่าอนาคตของเรย์จิคุง ไม่ว่าจะเห็นว่าดีหรือร้ายก็เป็นเพราะตัวผมอย่างนั้นละก็ คงน่าสนุกดีนะ

เซตลิสท์เพลงที่กระหน่ำส่งต่อความรุนแรงออกมาเรื่อย ๆ จนถึงคราวที่ฮารุกะคุงเป็นฝ่ายปลดปล่อยออกมา เพลงขั้นกว่าของอารมณ์ที่ไม่คิดจะเก็บไว้อีกต่อไป เสียงตะโกนกู่ร้องของฮารุกะในวันนี้ช่างแผดเสียงชัดเจน นั่นเป็นสิ่งที่ฮารุกะคุงรู้สึกเวลาคิดคำนึงถึงคานาตะคุงสินะ น่ายินดีกับคานาตะคุงจริงๆที่มีใครสักคนมองเห็นและเข้าใจ และเพราะยิ่งเป็นฝาแฝดถึงยิ่งน่าดีใจหรือเปล่านะ? ทำนองแสนเดือดดาลและเจ็บปวด โศกนาฏกรรมของฮารุกะคุง สุขนาฏกรรมของคานาตะคุง สีหน้าที่เปี่ยมสุขของคานาตะคุง สีหน้าทุกข์ทรมานไร้ซึ่งทางออกนอกเสียจากแก่งแย่งชิงดีของฮารุกะคุง พี่น้องฝาแฝด หากไม่เหมือนกันยิ่งก็คือชิ้นส่วนที่ต่อติดเข้าด้วยกัน ความไม่เสมอภาคของฮารุกะคุงและคานาตะคุงเป็นเส้นเลือดใหญ่ที่ลำเลียงชีวิตของทั้งคู่ ผมคิดว่าทั้งสองคนมีความหมายต่อกันและกันแบบนี้

“เพลงต่อไปเป็นเพลงสุดท้ายแล้ว”

—แปลกจัง
ทั้งที่ผมเล่นดนตรีในจังหวะและทำนองเช่นเดิม แต่ทุกครั้งอารมณ์ความรู้สึกของทั้งคุณผู้ชมและสมาชิกวงจะคละเคล้า ผสมปนเป ขยำรวมมัดทิ้ง กระจัดกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ทั้งมากมายและแตกต่างกันไป เพียงแต่ครั้งนี้ผมมองแผ่นหลังชูคุงแล้วรู้สึกถึงบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป ไม่ใช่ความรู้สึกที่เยาะเย้ยหรือเหยียดหยามเช่นแต่ก่อน อะไรกันกันนะ?

อา… ชูคุง ยอมแพ้เรื่องคุณพ่อแล้วหรือเปล่านะ
ช่างน่าสงสาร… น่าเสียดายจัง…

ทั้งที่เป็นเพลงเดิมกับที่เคยเล่นมา แต่กลับถ่ายทอดความรู้สึกที่แตกต่างกันได้ขนาดนี้ การแสดงสด… ไลฟ์… เหล่ามนุษย์ที่มีชีวิตตรงหน้าช่างน่าสนใจจริง ๆ ตัวผมเอง ถ้าหากมีสิ่งที่ทำให้ความรู้สึกสั่นคลอนหรือผลักดันให้เกิดการกระทำที่เปลี่ยนแปลงไปจากที่เป็นมาได้ก็จะเป็นอย่างทุกคนหรือเปล่านะ?

โน้ตสุดท้ายที่นิ้วผมบรรจง จบไปพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ผสานความรู้สึกหลากหลายของชูคุง การแสดงสดต้นปีสำหรับผมจบแล้ว

อะ เห็นแล้ว พวกเราประสานตากันแล้วสินะครับ

ผมกับคุณ

เป็นอย่างไรบ้างครับ? แม้จะเอ่ยเป็นคำพูดไม่ได้ แต่เจตนาของพวกเราคงไม่แคล้วต่างกันใช่มั้ยครับ?
ขอบคุณที่แสดงอารมณ์ที่หลากหลายให้ผมเช่นกันนะครับ
หากตัวคุณหลงเหลือความรู้สึกที่หลากหลายนี้ สลักไว้ในสมอง หัวใจ ความทรงจำ… พวกผมจะดีใจมากเลยครับ

(จบ)