aykawpv2021-08-05 23:44:26
2226文字
Public
(drabble) AU เอปซิแฟนธ่อม Nijo - Mond
TW: Blood, Gore
เซตติ้งใต้เมนชั่นจากแฟนอาร์ต https://twitter.com/marshmelon_puni/status/1422636614132457473
เซตติ้งใต้เมนชั่นจากแฟนอาร์ต https://twitter.com/marshmelon_puni/status/1422636614132457473
จันทร์เพ็ญสาดส่องยามค่ำคืน
ประกายดาวแสนสวยบนฟ้าสีหม่นยามราตรี ความสวยงามอันเลอเลิศปกปิดความมืดมิดโดดเดี่ยวแสนว้าเหว่
“แค่ก... แค่ก…!”
LUCA สำรอกอาเจียนภายในกายออกมา ไม่ใช่เพราะการกินอะไรผิดสำแดง ตัวเขา ‘ไม่ได้กินอาหาร’ ตามหลักโภชนาการที่แวมไพร์ควรได้รับด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม แม้เขาจะยินยอมกับความทรมานที่พบจากความอดยาก แต่ไม่สามารถอดกลั้นความทุกข์ทนที่เขาพบเห็นภาพตรงหน้าที่ชวนคลื่นไส้ได้
“โธ่ เสียดายของหมด… ก็พี่ไม่ยอมกินดีๆแต่แรกนี่นา”
เสียงหวานใสเสียดทิ่มแทงตัวเขา แฝดน้องเคลื่อนตัวก้มเข้าใกล้ ฝ่ามือปลอบประโลมพลางหยิบก้อนเนื้อเหลวๆขึ้นมา แม้เป็นยามค่ำแต่แสงจันทร์ที่สาดส่องยิ่งกลับนำทางให้มองเห็นสิ่งนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น
“เพื่อนของพี่ที่แสนรักและห่วงใย… ดูไม่ได้เลยเนอะ”
“....แกนี่เอง! เพราะแก--”
“อะไร? ฉันก็แค่บอกเรื่องราวของพี่ในตอนนี้ให้เขาฟังเท่านั้นเอง”
ภาพฝันหวานในโลกที่มนุษย์และแวมไพร์อยู่ร่วมกัน โดยมีดนตรีที่จะสื่อสารไปถึงจิตใจของทุกเผ่าพันธุ์
“แก… รู้ทั้งรู้ว่าถ้าฉันลงเวทีแล้วจะ--!”
“อาละวาดและควบคุมตัวเองไม่ได้”
KANA หันมามอง LUCA ตรงๆ น้ำเสียงลดย่านต่ำลงราวกับแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา
“รู้สิ เรื่องของพี่ฉันรู้ทั้งหมดแหละ แต่คนนี้เขาก็ดึงดันอยากไปหาพี่เองนี่นา ฉันก็แค่ช่วยนำทางให้เท่านั้นเอง”
“ไม่…… เป็นความผิดของแก………..”
“ใช่ เป็นความผิดฉัน… และความผิดพี่ด้วยนั่นแหละ”
แวมไพร์ชั้นสูงเช่นพวกเขา เพียงแค่เลือดก็เพียงพอต่อการดำรงชีพ การรับประทาน ‘เนื้อมนุษย์’ เป็นเสมือนของสิ้นเปลืองแสนอร่อยเท่านั้น ทว่าตามความจริงแล้ว ต้องยอมรับว่าแวมไพร์ชั้นต่ำยังมีอยู่เป็นจำนวนมาก ดังนั้นการสังหารมนุษย์ของแวมไพร์ถือว่าเป็น ‘เรื่องโชคร้ายที่น่าเศร้า’ ในยุคที่สองเผ่าพันธุ์มีศึกสงครามกันเช่นนี้
KANA พูดทั้งรอยยิ้ม ในมือยื่นสิ่งนั้นเข้าใกล้ อวัยวะเครื่องในของมนุษย์ผู้เคยยืนคุยกับ LUCA มนุษย์คนนี้นับว่าใจกล้า หรือเพราะมิตรภาพที่เชื่อใจในตัว LUCA มากกว่าที่ LUCA เชื่อใน ‘การควบคุมสัญชาตญาณดิบ’ ของตัวเองเสียอีก
“ไหนๆ เขาก็เป็นเพื่อนที่ไม่เกรงกลัวพี่ ไม่หนีจากพี่ ทั้งที่พี่ ‘ขาดสติ’ ขนาดนั้นนี่นา”
คราบเลือดที่เปรอะเลอะเสื้อผ้า ใบหน้า และสองมือของ LUCA สีหน้าสั่นเครือด้วยความโกรธ เศร้า วิงวอน อาฆาต สื่อตรงมายัง KANA แฝดน้องที่น่ารังเกียจในสายตาพี่สุดที่รัก ทำให้ตัวเขาอิ่มเอมอย่างยิ่ง
“กินให้สมกับคุณค่าของเขาหน่อยสิ”
LUCA แสดงสีหน้าทรมาน เขาไม่สามารถควบคุมอะไรได้อีกต่อไป ทั้งมือที่เกาะรั้งและบดกระดูกแขนของ KANA จนแหลกเละ ทั้งความหิวโหยอันน่าสังเวชที่ไม่สามารถหยุดกินอาหารอันโอชะเช่นนี้ได้เลย
ประกายดาวแสนสวยบนฟ้าสีหม่นยามราตรี ความสวยงามอันเลอเลิศปกปิดความมืดมิดโดดเดี่ยวแสนว้าเหว่
“แค่ก... แค่ก…!”
LUCA สำรอกอาเจียนภายในกายออกมา ไม่ใช่เพราะการกินอะไรผิดสำแดง ตัวเขา ‘ไม่ได้กินอาหาร’ ตามหลักโภชนาการที่แวมไพร์ควรได้รับด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม แม้เขาจะยินยอมกับความทรมานที่พบจากความอดยาก แต่ไม่สามารถอดกลั้นความทุกข์ทนที่เขาพบเห็นภาพตรงหน้าที่ชวนคลื่นไส้ได้
“โธ่ เสียดายของหมด… ก็พี่ไม่ยอมกินดีๆแต่แรกนี่นา”
เสียงหวานใสเสียดทิ่มแทงตัวเขา แฝดน้องเคลื่อนตัวก้มเข้าใกล้ ฝ่ามือปลอบประโลมพลางหยิบก้อนเนื้อเหลวๆขึ้นมา แม้เป็นยามค่ำแต่แสงจันทร์ที่สาดส่องยิ่งกลับนำทางให้มองเห็นสิ่งนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น
“เพื่อนของพี่ที่แสนรักและห่วงใย… ดูไม่ได้เลยเนอะ”
“....แกนี่เอง! เพราะแก--”
“อะไร? ฉันก็แค่บอกเรื่องราวของพี่ในตอนนี้ให้เขาฟังเท่านั้นเอง”
ภาพฝันหวานในโลกที่มนุษย์และแวมไพร์อยู่ร่วมกัน โดยมีดนตรีที่จะสื่อสารไปถึงจิตใจของทุกเผ่าพันธุ์
“แก… รู้ทั้งรู้ว่าถ้าฉันลงเวทีแล้วจะ--!”
“อาละวาดและควบคุมตัวเองไม่ได้”
KANA หันมามอง LUCA ตรงๆ น้ำเสียงลดย่านต่ำลงราวกับแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา
“รู้สิ เรื่องของพี่ฉันรู้ทั้งหมดแหละ แต่คนนี้เขาก็ดึงดันอยากไปหาพี่เองนี่นา ฉันก็แค่ช่วยนำทางให้เท่านั้นเอง”
“ไม่…… เป็นความผิดของแก………..”
“ใช่ เป็นความผิดฉัน… และความผิดพี่ด้วยนั่นแหละ”
แวมไพร์ชั้นสูงเช่นพวกเขา เพียงแค่เลือดก็เพียงพอต่อการดำรงชีพ การรับประทาน ‘เนื้อมนุษย์’ เป็นเสมือนของสิ้นเปลืองแสนอร่อยเท่านั้น ทว่าตามความจริงแล้ว ต้องยอมรับว่าแวมไพร์ชั้นต่ำยังมีอยู่เป็นจำนวนมาก ดังนั้นการสังหารมนุษย์ของแวมไพร์ถือว่าเป็น ‘เรื่องโชคร้ายที่น่าเศร้า’ ในยุคที่สองเผ่าพันธุ์มีศึกสงครามกันเช่นนี้
KANA พูดทั้งรอยยิ้ม ในมือยื่นสิ่งนั้นเข้าใกล้ อวัยวะเครื่องในของมนุษย์ผู้เคยยืนคุยกับ LUCA มนุษย์คนนี้นับว่าใจกล้า หรือเพราะมิตรภาพที่เชื่อใจในตัว LUCA มากกว่าที่ LUCA เชื่อใน ‘การควบคุมสัญชาตญาณดิบ’ ของตัวเองเสียอีก
“ไหนๆ เขาก็เป็นเพื่อนที่ไม่เกรงกลัวพี่ ไม่หนีจากพี่ ทั้งที่พี่ ‘ขาดสติ’ ขนาดนั้นนี่นา”
คราบเลือดที่เปรอะเลอะเสื้อผ้า ใบหน้า และสองมือของ LUCA สีหน้าสั่นเครือด้วยความโกรธ เศร้า วิงวอน อาฆาต สื่อตรงมายัง KANA แฝดน้องที่น่ารังเกียจในสายตาพี่สุดที่รัก ทำให้ตัวเขาอิ่มเอมอย่างยิ่ง
“กินให้สมกับคุณค่าของเขาหน่อยสิ”
LUCA แสดงสีหน้าทรมาน เขาไม่สามารถควบคุมอะไรได้อีกต่อไป ทั้งมือที่เกาะรั้งและบดกระดูกแขนของ KANA จนแหลกเละ ทั้งความหิวโหยอันน่าสังเวชที่ไม่สามารถหยุดกินอาหารอันโอชะเช่นนี้ได้เลย
