ฟิคจาก https://twitter.com/aykawgg/status/1422611592097660930?s=21

“พ่อแม่มองพวกเราเด็กไปแล้วนะ ว่ามั้ย!”

ฮารุกะพูดขึ้นและลุกนั่งกอดอก สัมผัสของฮารุกะที่ปล่อยมือออกจากฝ่ามือของฉันที่นอนอยู่บนเตียงทำให้เสียดายนิดหน่อย แต่ฉันพยายามไม่แสดงออกทางสีหน้ามากนัก

“นายคิดอย่างนั้นหรอ?”

“ใช่ จะพ่อแม่หรือพวกพ่อบ้านแม่บ้าน ไม่ยอมปล่อยให้เราทำอะไรเองเลยนี่นา”

“เพราะเรายังเด็กอยู่หรือเปล่า…?”

“แต่ปล่อยไว้อย่างนี้เราเริ่มทำอะไรไม่เป็นแน่ๆ คานาตะเองก็ไม่อยากนอนซมอยู่บนเตียงเฉยๆใช่มั้ยล่ะ?”

พูดตามตรง ถ้ามีฮารุกะอยู่ข้างๆ ให้ฉันนอนบนเตียงตลอดไปฉันก็ยอม เพียงแต่ฮารุกะมักใช้เวลาด้านนอกมากกว่าจนฉันอยากหายป่วยเร็วๆ… มือของฮารุกะกลับมากุมมือของฉัน และมองตรงมาเพื่อโน้มน้าวให้กำลังใจฉัน ทำให้ฉันเก็บคำพูดที่คิดไว้ลงในใจ

“หือ? นี่มัน… จริงด้วย คุณแม่บ้านยังไม่ได้ตัดเล็บคานาตะนี่”

น้ำเสียงที่ตื่นเต้นมีชีวิตชีวาของฮารุกะที่ฉันชอบมากที่สุด

“ฉันตัดเล็บคานาตะให้ได้นะ!”

ฉันพยักหน้าเบาๆ และพูดตอบรับคำขอที่พูดแกมบังคับของฮารุกะ ฉันยินดีที่จะรับมันไว้ ถ้าฮารุกะอยากเล่นอะไรกับฉัน ฉันก็อยากเล่นกับฮารุกะด้วยแน่นอน

ฮารุกะดีใจและก้าวเท้าเร็วไปหยิบอุปกรณ์ออกมา ฮารุกะรู้ที่เก็บชุดพวกนี้ของคุณแม่บ้านด้วยหรอ? ฉันถามไป ฮารุกะยิ้มยิงฟันให้ฉัน ไว้ตอนคานาตะลุกขึ้นมาได้แล้วฉันจะบอกนะ ฉันยิ้มตอบกลับฮารุกะ ฉันชอบรอยยิ้มของฮารุกะมากจริงๆ

ชุดเครื่องทำความสะอาดที่ฮารุกะหยิบมา มีทั้งกรรไกรตัดเล็บและตะไบต่างๆ ฉันไม่ค่อยเข้าใจการใช้งานของเหล่านั้น ฮารุกะก็ดูสับสนเหมือนกัน แต่ฮารุกะก็ตกลงหยิบกรรไกรตัดเล็บขนาดเล็กธรรมดาที่เราเห็นชินตาเวลาแม่บ้านตัดเล็บให้กับเรา

“พอจับจริงแล้วแอบหนักนะเนี่ย… เจ๋งดีแฮะ”

“อื้อ”

ฉันยังนอนนิ่ง ปล่อยให้ฮารุกะจับมือของฉันขึ้นมาและเริ่มตัดเล็บให้ตามที่ฮารุกะต้องการ มุมที่ฉันนอนอยู่เห็นเพียงฮารุกะที่ก้มหน้าก้มตาตัดเล็บให้กับฉัน ผมปรกลงมาจนมองไม่เห็นสีหน้าของฮารุกะ อยากเห็นจังเลย แต่ในเมื่อมองไม่เห็นฉันเลยหลับตาพักผ่อน ช่วงเวลาและสัมผัสของฮารุกะที่อยู่เคียงข้างฉัน ฉันอุ่นใจมากที่สุดเลย

ฉันได้ยินเพียงเสียงตัดเล็บ ใบมีดเล็กที่กระทบกับส่วนเกินของเล็บที่ออกมา

แกร็บ
แกร็บ
แกร็บ
แกร็บ

ฉึ่บ

ฉันรู้สึกว่ามือของฮารุกะสั่นระริก

มือของฮารุกะที่จับฝ่ามือและข้อนิ้วฉันสั่นเทามากขึ้น ฉันไม่เข้าใจจึงลืมตาตื่นขึ้น

สีหน้าของฮารุกะกลายเป็นสีหน้าที่ซีดเซียว รอยยิ้มแย้มที่เคยส่งให้ฉันได้หายไป ฉันรู้สึกว่าเหงื่อของฮารุกะผุดขึ้นและร้อนเหนียวเหนอะ ทั้งที่ในห้องอากาศถ่ายเทเย็นสบายดี ทำไมกันนะ?

“ฮารุกะ…?”

“! ไม่ ไม่ใช่นะ!! ฉันเปล่า.. ไม่ได้ทำ… ฉันไม่ได้ผิดสักหน่อย! พวกแม่บ้านก็เก็บไว้ไม่ดีเอง… แถมคานาตะยอมให้ฉันตัดเล็บเองนี่นา!!”

ฮารุกะตีโพยตีพายและปล่อยมือออกจากฉันทันที พอฮารุกะรีบลุกอย่างร้อนรนออกไปจากห้องทำให้ฉันยิ่งสงสัย ฉันหัวช้าและพูดไม่ทันใคร ครั้งนี้ฉันก็รั้งฮารุกะไว้ไม่ทัน

“ทำไมล่ะ? อ๊ะ…...”

พอใช้แรงขยับท่อนบนขึ้น ในที่สุดฉันก็สังเกตเห็นปลายเล็บ.. ผิวเนื้อบนนิ้วมือนางข้างซ้ายของฉันมีเลือดไหลออก แสดงว่าความรู้สึกเหนียวเหนอะที่ฉันรู้สึกไม่ใช่เหงื่อของฮารุกะ แต่เป็นเลือดของฉันสินะ ไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ฉันขยับมืออีกข้างเข้ามากดเลือดเอาไว้ไม่ให้เปื้อนเลอะห้องมากกว่านี้ ทั้งฮารุกะทั้งฉันคงจะยิ่งเดือดร้อนกว่าเดิม

ฉันคิดอย่างใจเย็นจนน่าประหลาดใจ แต่ความรู้สึกอื่นเข้ามาแทนที่เรื่องพวกนั้นทันที เพราะแทนที่จะตกใจ หรือโกรธ ฉันกลับรู้สึกเศร้าและเหงาที่ฮารุกะหนีจากฉัน ปล่อยให้ฉันอยู่ในห้องเพียงตัวคนเดียว


(End)