ถ้าหากว่า...
TW: toxic relationship

สมมติว่ามีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นจริง

ถ้าหากในตอนเด็กฉันไม่มัวแต่ไล่ตามพี่จนลืมหูลืมตา
ฉันคงสังเกตเห็นถึงความสับสนที่ตัวพี่มีให้กับฉัน

ถ้าหากฉันแค่หยุดและเลือกที่จะกล้าถามพี่ ไม่หัวรั้นเอาแต่พยายาม
พี่คงเห็นถึงความพยายามของฉัน รวมถึงสิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ

ถ้าหากเราพูดคุยกัน
ถ้าหากฉันกับพี่หาจุดกึ่งกลางให้กันและกัน
ฉันกับพี่คงยิ้มและหัวเราะเคียงข้างให้แก่กัน

ไม่เพียงแค่เรื่องดนตรี แต่ทั้งชีวิต พี่คงร่วมแบ่งปัน บอกเล่าทุกประสบการณ์ให้กับฉัน

ถ้าหากฉันได้ยินเรื่องราวจากพี่ พี่ที่เลือกพูดเรื่องเหล่านั้นกับฉัน
ฉันคงยินดีจนแทบร้องไห้ออกมา

ถ้าหากฉันเป็นเพียงเด็กขี้แยอย่างที่เคยเป็น
พี่คงยื่นมือเข้ามาลูบปลอบประโลมฉันอย่างไม่รีรอ

ถ้าหากฉันเป็นเด็กอ่อนแอในสายตาของพี่ต่อไป
พี่คงยอมฟังคำอ้อนขอจากฉันทุกอย่างอย่างที่ตอนนี้ไม่มีวันจะได้รับ

ต่อให้คำขอนั้นจะดูน่ารักใคร่ น่าเอ็นดู น่าสงสาร น่าเห็นใจ น่าขยะแขยง น่าสะอิดสะเอียน
ต่อให้คำขอเหล่านั้นมาจากฉันซึ่งมีจิตใจที่น่ารังเกียจไปแล้วก็ตาม

ถ้าหากฉันเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่าย เป็นผู้อ่อนแออย่างที่พี่เคยมอบรักให้
พี่คงตอบสนองให้กับฉันได้หรือเปล่า

เนื้อแท้ของฮารุกะอ่อนโยนมาโดยตลอดนี่นา ต่อให้ฉันเป็นยังไงคงปฏิเสธเต็มปากเต็มคำไม่ลงหรอก

แต่

ทั้งหมดเป็นเพียงแค่เรื่องสมมติ
เรื่องเล่าจากจิตนาการพร่ำฝันถึงสิ่งที่ไม่มีวันเป็นไปได้
สิ่งที่ไม่มีวันเกิดขึ้น
ทั้งอย่างนั้นจิตใจก็ยังคอยละเมอเพ้อพกผ่านในโสตสมองอย่างช่วยไม่ได้

ยังไงตัวฉันก็ยังเป็นแค่เด็กอ่อนประสบการณ์
แต่เพราะฉันรู้ตัวเองที่เป็นอย่างนั้น
ฉันถึงเกลียดความสุขชั่วครั้งชั่วคราวแบบนั้น

ความพยายามที่ไร้การตอบสนอง
ความอดทนที่ไร้ความเห็นใจ
ความเสียสละ ความทุ่มเท ความเอาแต่ใจที่อดกลั้น
สิ่งที่ฉันทำไปแล้ว มันไม่ส่งผลอะไรต่อฉันทั้งนั้น

ฉันถึงใฝ่คว้าควานหาสิ่งที่ต้องการบนความเป็นจริงที่กำลังเผชิญ

ความพยายามที่ถูกมองว่าเป็นเรื่องตลกไร้ค่า
ความอดทนที่ถูกดูแคลนด่าว่าไม่มีทางเข้าใจ
การยุยุง การปลุกปั่น การกวดไล่ต้อนตามใจที่ปรารถนา
ฉันค้นหาลู่ทางและไคว่คว้าหนทางที่จะพบความสุขทีละเล็กทีละน้อย

แม้ฝันที่สร้างขึ้นจะหวานจับใจแค่ไหน

ถ้าหากฉันทำตรงข้ามความเป็นจริงที่เกิดขึ้น
ฉันคงไม่รู้ว่าเสียงตะคอกใส่รุนแรงของพี่เป็นยังไง
ฉันคงไม่รู้ว่าสัมผัสมือที่ตีออกห่างมันเจ็บแค่ไหน
ฉันคงไม่รู้ว่าตัวตนของฉันสร้างความทุกข์ทรมานให้พี่ประสบพบยิ่งกว่าสิ่งใด
ฉันคงไม่มีวันรับรู้ถึงตัวตนของพี่ที่เป็นอย่างนี้

และฉันคงไม่สามารถพบกับความสุขที่เอ่อล้นแสนยั่งยืนเช่นนี้ได้เลย

...

ฉันลืมตาตื่นขึ้น
ปรับสายตาจนมองเห็นฝ้าเพดานในห้องแสนโดดเดี่ยว
เสี้ยววินาทีที่จิตใต้สำนึกรู้สึกขุ่นหมอง กลับปลอดโปร่งอย่างทันท่วงที
จิตใจและรอยยิ้มของฉันในวันนี้ ยังคงแจ่มใสชื่นมื่นอย่างผิดประหลาดเช่นเคย

(End)