TW: toxic relationship

“พี่ ไปอยู่ที่ไหนกันน้า...”

พี่เป็นคนเปราะบาง ฉันเลยต้องระมัดระวังตัวพี่ให้ดีสุดๆ

“โทรไปก็ไม่ได้ยินเสียงอะไร ในห้องก็เงียบตั้งแต่เช้า แสดงว่าไม่อยู่ที่บ้าน...”

ฉันรู้ตัวดีว่าทุกสิ่งที่ฉันทำในปัจจุบัน ยิ่งทำให้สภาพจิตใจพี่เริ่มปริแตกทีละน้อย
แต่ถ้าเป็นการสะกิดเพียงเพื่อให้เกิดรอยร้าวเพียงเล็กน้อย พี่จะแต้มปิดรอยเพื่อรักษา หรือกลบเกลื่อนมัน ก็คงทำได้ไม่ยากนี่นา ฉันที่ทำร้ายพี่ ก็อยากรักษาพี่เหมือนกันนะ แต่ไม่เคยทำสักครั้งเลย เพราะพี่ไม่ยอมให้ฉันทำแน่ ไม่ไว้ใจกันเลยน้า

“ไหนๆ ..... ตารางหนัง …. โปรฯ ร้านไอศกรีม….”

ดังนั้น ฉันมักจะปล่อยให้พี่ใช้เวลาส่วนตัวได้เต็มที่ ไม่ว่าจะเข้าร้านดนตรี กินไอศกรีม ดูหนัง ฟังเพลง หรือเล่นดนตรี
ทุกอย่างเพื่อให้พี่ระบายอารมณ์โดยใช้ทุกสิ่งที่พี่ชอบเป็นเครื่องมือปลดปล่อยพันธนาการจากฉันที่พี่เกลียดนักหนา

“หืม ไม่มีเป็นพิเศษนี่ แต่ตอนที่พี่หนีไปไหนก็คงคิดถึงเรื่องของฉันด้วยนี่น้า… ทำยังไงถึงไม่ให้หมอนี่ไล่ตามมา…...”

แทนที่จะมาลงมือกับคนต้นเรื่องอย่างฉัน พี่กลับเลือกหาทางระบายด้วยตัวเอง พี่คงคิดว่าจะปลอดภัยที่สุดน่ะสิ ก็คงเป็นทางที่เหมาะสมที่สุดแล้ว แถมฉันยังไม่อยากให้ใครเข้าใจพี่ผิดไปมากกว่านี้ด้วย แต่ถ้าพี่เผลอถลำมือเข้ามาเองก็ช่วยไม่ได้หรอกนะ? แต่ตัวฉันยินดีมากเลยล่ะ

“พี่คงไม่รู้สินะว่าที่จริงพวกเรามีใจสื่อถึงกันขนาดไหน?”

ใช่ ต่อให้พี่เคยส่งสายตาเคียดแค้นอาฆาตใส่ฉันแค่ไหนก็ไม่เคยลงมือกับฉันเลยสักครั้ง
มีเพียงบนเวทีเท่านั้นที่ฉันได้รับอารมณ์ความรู้สึกทุกอย่างของพี่

ตอนนี้ฉันเห็นเพียงหนทางนี้เท่านั้น เพราะฉะนั้น
เพื่อให้อารมณ์คุกรุ่นขุ่นมัวของพี่สะสมจนเป็นกองจนล้นทะลัก
เพื่อให้อารมณ์น่ารังเกียจเหล่านั้นที่พี่มีทิ่มแทงใส่ฉันที่เป็นคนปลุกปั่นขึ้นมา
เพื่อให้ทุกอารมณ์ความรู้สึกของพี่ สาดใส่ฉันแต่เพียงผู้เดียว

วันนี้ฉันก็ยังเล่นกับพี่ผู้มีความรู้สึกแสนเปราะบางและอ่อนไหว

“อ๊ะ”

ต่อให้เป็นยุคนี้แล้วพี่ยังชอบเก็บใบปลิวต่างๆ
ไม่ไหวเลยน้า พี่ทิ้งเรี่ยราดไว้ในห้องแบบนี้...
พวกวงดนตรีอินดี้วงใหม่ๆ ยิ่งวงเล็ก ๆ ยิ่งหากิจกรรมวงไม่ยากเลยนะรู้มั้ย

“ฮ่ะฮะ...”

ก็วันนี้ เป็นวันที่ฉันอยากเจอพี่มาก ๆ เลยนี่นา
อยากให้ความรู้สึกทุกข์ทนที่เพิ่งได้รับการปลดปล่อย แทนที่ด้วยความเกลียดชังที่มีต่อฉัน
อยากให้ในหัวของพี่ เต็มไปด้วยเรื่องของฉันอย่างที่ฉันเป็น
เพียงแค่นี้ ใจพวกเราก็สามารถสื่อถึงกันได้มากขึ้นยิ่งกว่าเดิมแล้วนะ

ไม่ยอมปล่อยไปหรอก

“อ้าว พี่ บังเอิญจัง!”

ฉันคลี่ยิ้มกว้างให้บุคคลที่รักเพียงหนึ่งเดียวตรงหน้า


(End)