มโนวัยเด็ก นิโจกับมด

เช้าวันนี้อากาศแจ่มใส

"คานาตะ"

เจ้าของรอยยิ้มและน้ำเสียงที่เจิดจ้าเรียกฉันและจับแขนจูงอย่างเบามือ

"มีอะไรให้ดูล่ะ!"

ฮารุกะมีอะไรก็ชอบผลีผลามไปก่อนเสมอ แต่ฉันชอบฮารุกะที่เป็นอย่างนี้ มือแฝดพี่ยังคงกุมมือฉันและเดินนำออกไปยังสวนหลังบ้าน นำฉันออกมาจากห้องที่แสงยามเช้ายากจะส่องถึง

ถึงเรียกว่าสวนหลังบ้าน แต่สำหรับฉันรู้สึกว่าเป็นสวนที่มีพื้นที่ใหญ่มาก อาจจะใหญ่พอๆ กับในบ้านที่ฉันมักเดินหลงประจำจนรู้สึกหวาดกลัวบางครั้ง แต่ฮารุกะพาฉันมาเล่นที่สวนนี้เสมอเท่าที่ร่างกายฉันจะไปไหวจนฉันรู้สึกเริ่มชอบสวนนี้ขึ้นมา ด้วยเหตุผลที่มากกว่าการเป็นพื้นที่ที่กำลังดีกับเด็กวัยกำลังโตอย่างพวกเรา แต่เป็นเพราะมีฮารุกะอยู่ด้วย

"หลังไม้พุ่มนี้นะ… นี่น่ะ!"
"...? รูอะไรหรอ"
"คานาตะลองดูใกล้ๆ สิ"

ฮารุกะปล่อยมือฉัน และหมอบตัวลงจนหน้าแทบจะแนบติดพื้นดิน ฮารุกะมักเล่นข้างนอกจนเสื้อผ้าเปื้อนสกปรกจนทำให้คุณแม่บ้านลำบากใจอยู่บ่อยๆ แต่ถ้าฮารุกะยังร่าเริงได้ การสกปรกมันคงไม่ใช่เรื่องแย่ไปเสียทีเดียว

ฮารุกะยังมองมาที่ฉันเหมือนชวนให้ฉันทำตามด้วย ฉันเลยหมอบตัวลงข้างๆ ฮารุกะอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่าจะทำให้เสื้อคลุมเปื้อนรึเปล่า แต่แล้วก็เห็นสิ่งที่ฮารุกะอยากให้ฉันเห็นจนเรื่องกังวลหายไปจากความคิด

"มด?"
"เดินเป็นทางเลย ดูสิ เจ๋ง!"

เมื่อมองดีๆ แล้วจะเห็นขบวนมดเดินเป็นเส้นทาง จากรูเล็กๆ นั้น ยาวคดอย่างสามัคคีเป็นระเบียบไปจนถึงต้นไม้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง

ฮารุกะกับฉันไม่ได้เห็นมดเป็นครั้งแรก เราที่เล่นด้านนอกย่อมเจอมดที่เกาะตามกิ่งไม้บ้าง เดินไต่ตามตัวจนตกใจและช่วยกันปัดทิ้งบ้าง ฉันพอรู้ว่าระบบนิเวศน์ในสวนหลังบ้านอุดมสมบูรณ์ แต่การเห็นสถานที่เหมือนเป็น 'บ้าน' ของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นก็อดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้

"คานาตะ ดูนะ"

ฮารุกะเรียกสติให้ฉันที่มองขบวนมดเพลิดเพลินเงยหน้าขึ้นมา ฮารุกะใช้มือตัวเองปัดดินบริเวณนั้นเข้าที่กลางเส้นทางเดินของมด จนมดที่โดนเศษดินปัดโดนกลบ อีกทั้งก็ใช้ฝ่ามือตัวเองกั้นเส้นทางเดินของมดให้ฉันดูอย่างไม่มีความเกรงกลัวอะไร

"ดูมันงงๆ ตลกดีเนอะ แต่นี่ พวกมันก็พยายามไปต่อ ถึงมีทางแยกแต่หาทางไปต่อได้ล่ะ ยอดไปเลยน้า"
"ทำไมมันถึงไม่มาไต่ที่ตัวฮารุกะล่ะ?"
"หืม? เอ เพราะภารกิจมันสำคัญกว่ารึเปล่านะ? ขนลำเลียงอาหาร?"

นึกว่าหากทำร้ายตัวอะไรแล้วจะโดนสัญชาตญาณมันเอาคืนเสมอเสียอีก แต่ไม่ใช่กับบางกรณีสินะ มดที่มีจำนวนมากมายขนาดนี้แต่ยังเลือกเดินผ่านพรรคพวกตัวเองที่โดนฝังกลบ และหาทางเชื่อมต่อเส้นทางที่ฮารุกะขวางกั้นเอาไว้อย่างสุดกำลัง จนในที่สุดก็กลับมาต่อขบวนได้สำเร็จ

"น่าสนใจจัง…"
"ใช่ม้า! ไม่ได้ตัวใหญ่โตแข็งแกร่งแบบตัวด้วง แต่มีเพื่อนเยอะดูสมานฉันท์กันดี... ดีจังเลยเนอะ"
"นั่นสิเนอะ"

ฉันยิ้มให้กับรอยยิ้มของฮารุกะอีกครั้ง ฮารุกะเป็นคนสอนอะไรหลายๆ อย่างให้กับฉันที่มักถูกเมินเฉยและปฏิบัติเป็นรองลงมา ฉันไม่ได้ตะหงิดใจกับสิ่งที่ตัวเองเป็นเลยสักนิด ในเมื่อมีความห่วงใยจากฮารุกะอยู่ ฉันก็สามารถเรียนรู้สิ่งต่างๆ ต่อสู้กับโรคภัย และดำเนินชีวิตต่อไปได้อย่างมีความสุขในทุกวัน

อาจจะเพราะฉันที่เช่นนั้น ฉันถึงยังไม่ค่อยเข้าใจความเห็นของฮารุกะที่เห็นดีเห็นงามกับ 'เพื่อนพ้อง' หรือ 'ความเป็นอันหนึ่งอันเดียว' ขนาดนั้น แต่เพราะรู้ว่าฮารุกะชอบเรื่องนี้ ถึงเข้าใจว่าเขาจะถูกใจมดก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

"ว่าไป ถ้าตรงนี้เป็นรังมดจริงๆ ด้านในจะเป็นยังไงนะ?"

จู่ๆ ฮารุกะก็พูดขึ้นมาพร้อมลุกตัวนั่ง เบนหน้าจากขบวนเหล่านั้นไปยังรูช่องเล็กบนผืนดินแสนบอบบาง

ไม่ช้าฮารุกะก็หยิบขวดน้ำที่มีอยู่ (ฮารุกะจะพกไว้เผื่อทั้งฉันทั้งฮารุกะเล่นจนเหนื่อยก็ดื่มแก้กระหายได้) เปิดจุกฝาออก และบีบขวดพลาสติกให้น้ำที่เล็ดรอดผ่านรูฝานั้น ยิงเข้าไปในรูที่เป็นเป้าหมายทันที

"ทำอะไรหรอ?"
"รอดูนะ!"

ฮารุกะยังคงพูดเสียงร่าเริงกับฉัน โดยมือยังคงบีบขวดให้น้ำเข้าไป บีบเข้าไป บีบเข้าไป บีบเข้าไปเรื่อยๆ ฉันมองสีหน้าของฮารุกะไม่เบื่อเลย จนกระทั่งฮารุกะเริ่มแสดงท่าทีเปลี่ยนไป เพราะมดจำนวนมากผุดขึ้นมาจากรูเหมือนหนีตายจากภัยภิบัตินอกเหนือความคาดหมาย

"โห..! เยอะจัง…!"

ฮารุกะร้องออกมาด้วยความปลื้มปิติและประทับใจ

"ฉันได้ยินมาว่าภายในรังมดมันจะเหมือนเป็นรูทางเดินที่ใหญ่และกว้างมากนะ แต่ที่เจอตอนนี้กลับมีแค่รูเดียว… ฉันเลยสงสัยว่าเจ้าพวกนี้อาจจะเพิ่งทำรังก็ได้"
"ว้าว…..."

ฉันมองมดจำนวนมากที่เดินคดเป็นเกลียวจ้าละหวั่น ความสมัครสมานสามัคคีแทนที่ด้วยความโกลาหล

"แล้วทำไมฮารุกะถึงไปพังบ้านของเขาล่ะ?"

ฉันถามฮารุกะอย่างใสซื่อ พวกเราเป็นเด็กวัยกำลังโต วัยกำลังเรียนรู้ สิ่งที่ฉันซึ่งโดนกักบริเวณและหมกตัวอยู่ในบ้านมาโดยตลอดทำได้ตอนนี้ มีเพียงพึ่งพาฮารุกะที่คอยเป็นห่วงเป็นใยฉัน ฝาแฝดเพียงหนึ่งเดียวของฉันเท่านั้นที่ให้ความรักกับฉัน

"เราจะได้ดูพวกมันตอนทำรังใหม่ไง!"

ฮารุกะยิ้มและให้คำตอบกับฉันอย่างเจิดจ้าเช่นเคย


(End)