แรงบันดาลใจจากดาบสายสยอง(ชม)
*มีฉากตีความถึงความโหดร้าย
*ไม่มีกฏเกณฑ์ใดๆ นอกจากเขียนอยากมโนส่วนตัว
****ย้ำอีกทีว่ามโนส่วนตัว ฮงใครฮงมันนะคะ ฮืออออ

ซานิวะผู้นี้มีพฤติกรรมชอบสังเกตการณ์อุกุยสุมารุ
เขาเป็นมนุษย์ มีความโกรธ เศร้า ดีใจ แสดงอารมณ์ได้อย่างปกติชนทั่วไป

เพียงบางเวลา อย่างเช่นตอนนี้
นายท่านเพียงยืนมองอยู่มุมทางเลี้ยวตรงนั้น
นับว่าเป็นนักลอบมองผู้เชี่ยวชาญพอควรทีเดียว
พอเป็นฝ่ายถูกมองบ้างก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอก

(ช่างเป็นประสบการณ์แปลกใหม่เสียนี่กระไร)

แม้กายหยาบเป็นร่างมนุษย์ อุกุยสุมารุไม่ได้อิดโอยต่อการปรับตัวใดใด
การเป็นศาสตราก็ไม่ได้หมายถึงการพรากชีวิตเสมอ
ดั่งตัวตนของเขาแปรเปลี่ยนคุณลักษณะไปตามกาลเวลา
ผ่านรูปลักษณ์
ผ่านเจ้าของ
ผ่านดาบอันไร้คุณค่า
สู่สมบัติอันประเมินค่ามิได้ของจักรพรรดิ

หากไม่ปรับตัวไปตามกับสิ่งใดคงมิอาจคงตัวตนอยู่
หากผูกติดกับสิ่งใดก็ตรึงตัวเองพันธนาการต่อสิ่งนั้น

จิตที่ดำดิ่งใต้ห้วงคำนึงเขาจึงใฝ่หาสิ่งเร้า
การสังเกตการณ์ความมุละทุของโอคาเนฮิระจึงเป็นสิ่งบันเทิงชั้นเยี่ยม
และอีกสิ่งหนึ่งที่เขาสนใจอีกอย่าง...
.
.
.
คืนนี้เขาได้ลอบมองซานิวะผู้เป็นนายผ่านช่องแคบผุพังในจุดอับที่ไม่มีผู้ใดเห็น
ทำไมฮงมารุที่ควรได้รับการดูแลอย่างดีถึงมีจุดเช่นนี้ได้งั้นรึ
อย่าคิดมากเลยน่า

เขาหลับตาฟัง
เสียงอู้อี้ แตก พุพัง
สักพักจึงเงียบสงัดด้วยวิญญาณสลาย
พวกเขาเป็นศาตราวุธ แต่ตอนนี้กายหยาบเขาเป็นเพียงมนุษย์เท่านั้น

ผู้ที่ปลุกเสกและกุมชะตาชีวิตดาบได้

(ว่าไปแล้ว ชีวิตของพวกเรามีเพื่อสิ่งใดนะ)

หากเป้าหมายสุดท้ายคือการปกป้องประวัติศาสตร์
หากเป้าหมายคือรับรู้รสของความเป็นมนุษย์
หากเป้าหมายคือรับใช้เจ้านายถึงที่สุด
พวกเขาจะดีใจที่ตอบสนองคคำสั่งของนายท่านผู้นี้รึเปล่า

(จดรายการไว้ก็ดีแฮะ)

ทันใดซานิวะผู้นั้นก็ยืนมองเขา
ในมือถือถุงที่เปื้อนคราบดำคล้ำ
ภายในห้องก็คงไร้ร่างของผู้สละชีพไปแล้ว

“ท่านเก่งจริงๆ นะเนี่ย”
“นายก็พอกัน”

พวกเขารู้ว่าหมายถึงเรื่องการชอบสังเกตการณ์

“อยู่ในสถานะแบบนี้สะดวกอะไรต่อมิอะไรละนะ”

อุกุยสุมารุยืน
ทั้งสองรู้ถึงความหมายดี

“นายไม่ปริปากพูดอยู่แล้วนี่”
“ก็นะ”

ไม่งั้นเขาไม่วางเขตแดนไว้หรอก

หากจะเอ่ยปากพูดอะไร
ในหัวของอุกุยสุมารุ
คิดถึงเพียงเรื่องฝึกการร้องเลียนเสียงนกอุกุยสุมากกว่า