A3! Fanfiction
Chikage, Hisoka
*จิคาเงะแสดงด้านอ่อนไหว
*ควรอ่านเนื้อเรื่องฮารุกุมิACT2ให้จบก่อนนะคะ

คืนที่มีพระจันทร์เพียงเสี้ยว
ความเงียบสงบหวนคืนหลังความวุ่นวายและเสียงเอิกเกริกแต่หัววัน
ชายหนุ่มซึ่งเป็นต้นเหตุของความเอิกเกริกนั่งสงบบนหลังคาของหอพักมังไค

“...อยู่นี่เอง”
“มีธุระอะไร… เอาเถอะ ถ้าเป็นวันอื่นฉันคงจะหัวเสียใส่นายแล้ว”

ร่างของชายอีกคนในวัยไล่เลี่ยกัน โดดขึ้นบนหลังคาอย่างคล่องแคล่ว
ผมเงินยาวซึ่งปรกใบหน้าจนเหลือเพียงนัยน์ตาเดียวไม่ได้เป็นอุปสรรคใดๆ หรืออาจกล่าวว่าเพราะมันไม่มีความจำเป็นก็ได้เช่นกัน
แววตานั้นมองลงมาอย่างเฉยเมย

“หืม...จิคาเงะมีวันที่อารมณ์ดีกับคนอื่นด้วย”
“ฉันจะหัวเสียใส่นายเดี๋ยวนี้แหละ”

แม้พูดเช่นนั้นเจ้าของเรือนผมมรกตก็ปล่อยอีกคนนั่งข้างเขา
นั่งโดยรักษาระยะห่างเอาไว้ ราวกับเว้นไว้ให้อีกคนอย่างเคยชิน

“...ผ่านมาอีกปีแล้วนะ”
“อืม ไม่คิดว่าอย่างฉันจะมีครอบครัวมาอวยพรให้แบบนี้อีกครั้ง”

จิคาเงะหัวเราะเฝื่อนๆ ออกมา
เขาได้กระทำบาปมหันต์อย่างไม่น่าให้อภัย
เขาเป็นคนทรยศ แต่กลับได้รับสิ่งสำคัญกลับคืนมา
ดังนั้น เขาจึงรู้สึกขอบคุณอย่างหาที่สุดไม่ได้
และสาบานจะปกป้องอีกครั้งด้วยเลือดเนื้อและกายนี้อีกครั้ง

“หัวเราะน่าขยะแขยงจัง”
“นี่แกจะมาหาเรื่องฉันจริงๆใช่มั้ย”

สองเงาที่ทอดใต้แสงจันทร์เคลื่อนไหวส่งถ้อยคำหยาบคาย ผูกพันประหนึ่งพี่น้องที่หยอกเล่นกัน

“วันนี้ไม่มีเมฆบังดวงจันทร์มาก ดีจัง”
“...”
“ออกัสท์คงหัวเราะกับเราเมื่อกี้แน่”
“นายเล่นตลกกับฉันนี่”
“แหย่จิคาเงะสนุกออก”
“เหอะ”

จิคาเงะส่งเสียงไม่พอใจอย่างที่เป็นประจำ
ถอดแว่นตาทรงกลมที่ตนใส่

“...วันนี้ฉันรู้สึกขอบคุณกับคุณผู้กำกับ ทั้งเอ่อล้นกับความรู้สึกที่ได้รับจากฮารุกุมิ ดีใจกับคำอวยพรและของขวัญจากทุกคน... แถมยังมาหัวเสียกับนายอีก”
“ครอบครัวก็เป็นแบบนี้นี่นา”
“นั่นสินะ...”

เขาควรจะชินได้แล้วละมัง
สายตาคมที่เคยมุ่งร้ายแสดงแววตาที่อ่อนไหวที่สุด
เพียงใต้แสงจันทร์นี้เท่านั้น

“นายชอบใช่มั้ย”
“แน่สิ--- เฮ้ย อย่ามานอนบนตักฉัน เฮ้ย! ฮิโซกะ”

เขาควรจะเป็นคนที่ใจเย็นสมกับที่เป็น 'อุสึกิ จิคาเงะ' มากกว่านี้
แต่เพราะเขาอยู่กับฮิโซกะ...บุคคลซึ่งมีความทรงจำร่วมกัน
อีกหนึ่งปาฏิหาริย์ที่เขาไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับคนแบบตัวเอง

“เฮ้อ…ตักของจิคาเงะ ทั้งลีบทั้งแข็งกระด้าง ไม่ได้เรื่อง...”
“ก็อย่ามานอนตรงนี้...”
“Happy Birthday April เห็นเธอมีความสุข ผมดีใจมากเลย”
“...”

“...........ฟี้”
“เฮ้ย… อย่านอน… นี่นอนจริงๆเรอะ แก”

จิคาเงะใช้มือเขย่าร่างฮิโซกะแรงแค่ไหนก็ไม่ตอบสนอง เหมือนไอ้ขี้เซาจะหลับสนิทไปแล้วจริงๆ

“ห่วยชะมัด... แสดงได้ห่วยแตกสิ้นดี……”

หยาดน้ำที่ไหลรินจากขอบตา หยดเปรอะลงบนเสื้อของเขา

อดีตที่ไม่อาจแก้ไขอะไรได้ ย้อนกลับมาเป็นเพียงเครื่องย้ำเตือนความทรงจำ
ทั้งความอ่อนแอ และความอ่อนโยนที่ได้รับ
แสงจันทร์ที่ทอดลงมา ส่องเส้นทาง
มอบความรัก และความอบอุ่น เสมือนความหมายของการมีชีวิต

อดีต จิคาเงะขอพรจากดวงจันทร์มาหลายครั้ง
กลืนคำขมขื่นกับสิ่งที่มิอาจเป็นจรองหลายหน
คนเห็นแก่ตัวเช่นเขายังได้รับโอกาสอีกครั้ง

คราบน้ำตายังคงหลงเหลือไว้
จิคาเงะสวมแว่นกลับโดยไม่คิดจะเช็ดคราบนั้น
เขาคิดว่าปล่อยแบบนี้ก็คงไม่เป็นไร

แม้ปลดปล่อยความรู้สึกงี่เง่าออกมา
‘สถานที่แห่งนี้’คงยอมรับตัวตนของเขา
อย่างเฉื่อยชา วุ่นวาย
และแสนอ่อนโยน อย่างแน่นอน

ดังนั้น ครั้งนี้เขาจึงเลิกวิงวอน
คืนนี้ เขาจึงอยากแจ้งบอก

ป่านนี้แล้ว ฉันคงพูดว่าเป็นสมาชิกของที่นี่เต็มตัวแล้วละ
ใช้เวลาจนป่านนี้…?
...นั่นสินะ
ฉันได้พบครอบครัวแสนสำคัญอีกครั้ง
มีความสุขจริงๆ
ไม่ว่ากันนะ ออกัสท์

จิคาเงะแหงนมองดวงจันทร์ด้วยรอยยิ้ม
ตอบกลับสมาชิกครอบครัวคนสำคัญที่สุดของเขาภายในหัวใจ

(จบ)