Novelber 2018 : Day01 แจ๊ส

im@s SideM / one-shot fanfiction
Café Parade, Kamiya

เสียงเป่าจากเครื่องเสียงทองอร่ามเสนาะหู
ทำนองอันสดใสของเปียโน
เสียงตีของกลองที่ดังเป็นจังหวะเนิบช้า
ดนตรีชวนผ่อนคลาย และบริกรทั้งสองอำนวยความสะดวกให้แขกผู้มีเกียรติ

วันนี้ Café Parade จัดคอนเสิร์ตขนาดย่อมในบาร์เล็กๆ ในเขตชานเมือง
เนื่องจากเป็นคำขอร้องส่วนตัวจากคนรู้จักของคามิยะ ยูคิฮิโระ
นักดนตรีเจ้าประจำของร้านแห่งนั้น ไม่สามารถมานั้นงานแสดงในช่วงแรกได้สักระยะหนึ่ง
หากจะเลื่อนกำหนดการออกไปย่อมทำได้ แต่เจ้าของร้านนั้นยืนกรานจะเปิดการแสดงตามกำหนดการเดิมเพราะไม่อยากให้แขกทุกคนผิดหวัง

คามิยะที่ได้ยินความทุกข์ลำบากเข้า คนอย่างเขา มีหรือที่จะไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ

หากช่วยเหลือใครได้ เขาพร้อมจะเปลี่ยนสีหน้าที่เศร้าหมองของทุกคนให้กลับมามีรอยยิ้ม
‘มอบความสุขให้แก่ทุกคนบนโลก’ นั่นคือความปรารถนาอันบริสุทธิ์ใจของเขา

แน่นอนว่าสมาชิกทุกคน เห็นพ้องต่อการตัดสินใจนั้นเช่นกัน

แม้ Café Parade จะไม่ใช่นักดนตรีเต็มตัว
แต่ไอดอลแบบพวกเขาก็เคยรับงานแสดงในวงโยธวาทิตมาก่อน
แม้เครื่องดนตรีจะต่างชนิดกัน
แต่ทุกคนล้วนยอมรับ และพร้อมฝึกฝนจากพื้นฐานเหล่านั้น

เสียงบรรเลงที่ไม่ถือว่ายอดเยี่ยม
เพียงแต่ความทุ่มเทใส่ใจ จากก้นบึ้งในใจของพวกเขา

เสียงปรบมือดังขึ้น
รอยยิ้มแห่งความสุขแต่งแต้มทั่วร้าน

ความรู้สึกเหล่านั้น ส่งไปถึงดวงใจแขกทุกคนอย่างแน่นอน

นักดนตรีชั่วคราวลุกขึ้นยืนโค้งคำนับขอบคุณ
ใบหน้าที่เปี่ยมรอยยิ้มช่วยเติมเต็มความสุขของคามิยะได้อย่างดี
เมื่อบริกรทั้งสองกลับขึ้นมาบนพื้นเวทีเล็กๆ แล้ว
ผู้เป็นหัวหน้าจึงก้าวเดินไปยังไมค์ตั้งข้างหน้าเพื่อกล่าวปิดท้าย

“การแสดงจบลงเพียงเท่านี้ครับ จากนี้จะถึงคิวของนักดนตรีที่ทุกท่านคุ้ยเคยกันแล้ว
พวกเราเป็นเพียงสมาชิกชั่วคราว หากการแสดงของเรามีข้อผิดพลาดใดๆ ต้องขออภัยมา ณ ทีนี้ด้วยครับ”

เว้นจังหวะแล้วสอดสายตา พยายามจดจำใบหน้าของผู้ชมแสนสำคัญ

“ผมดีใจจริงๆ ที่ได้พบกับคุณลูกค้าทุกท่าน
ในฐานะตัวแทนของสมาชิกทุกคน พวกเราขอบพระคุณและเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
หากมีโอกาส โปรดมาแวะเวียนทานอาหารที่ร้านของเราด้วยนะครับ”

หันหน้าไปหาสมาชิกที่เหลือเพื่อเป็นการส่งสัญญาณ

“พวกเรา Café Parade !”

สิ้นเสียงจากสมาชิกทุกคน
คามิยะก็ขยิบตาหนึ่งข้างแล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่ม

“แล้วพบกันใหม่ บนเวทีสักแห่งครับ !”